Hatice Doğan
@Haticedogn
Öğrenci
34 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Reklam
Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
Yalnızdım, karışıktım
Beni tanıyan kimseler yoktu
Hiç yoktu
İçime kapanıktım
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım
Sanki kar yağışlarının ardından
Uzun süren kar yağışlarının ardından
Sevimsiz bir lunaparkta
Kimsesiz bir atlıkarıncaydım.
Sonu baharla müjdelenmiş, kışın güze çalan son demleri mi bu sakin bekleyiş?
Sayfa 62
Annem bana hep şunu derdi: Allah dağa bakar, karı ona göre yağdırır. Sen üzerime yağan şu kadar kara bakıp düşün artık ne tür bir dağ olduğumu.
Sayfa 48
Zira çocuk, zamanı bizim yaşadığımızdan daha yavaş bir şekilde görür ve hayallerinin sınırı olmadığı için onlardan kurtulmak da mümkün değildir. Gerçekte ne olduğunu bilmemek insanın ıstırabıysa çocuklar en çok acı çekendir.
Sayfa 20
Reklam