Kemal Candaş
@Khemal
Türkler distopya yazabilir mi? Yazabilirmiş!
Türkler distopya yazabilir mi? Bu adam yazmış! Hem de öyle bir yazmış ki, hayret ve hayranlıkla okudum. Kurgu, hikaye ve kitabın dili o kadar güçlü ki dilim tutuldu.
Uzun yorumlar yazmayı sevmem ama bu kitap hakkında söylemem gereken şeyler var...
Kitabı bir bookstagram'ın hesabında görüp aldım. Çok fazla önyargım vardı. Bir distopya aşığı olarak daha önce Türk yazarların klişe işler çıkardığına şahit olup nefret etmiştim. Bir daha yerli distopya okumam diyordum, bu kitap bütün fikirlerimi değiştirdi.
Öncelikle yazarı oktay volkan alkaya kimdir diye araştırdım çünkü merak ettim bu gizemli adam kimdir diye. Adı sanı duyulmamış. Bir ara gazetecilik yapmış sanırım onun dışında pek bir şey yok. Fakat nasıl bir roman yazmış aklım hayalim almadı.
Öncelikle kitap okuduğum en özgün distopya romanlardan biriydi. Sistem eleştirisi de yapıyor kitap ama bildiğimiz anlamda bir sistem eleştirisi değil bu. Doğrudan insanlığın kendisini eleştiriyor. İnancı sorguluyor ve o kadar derinlere iniyor ki, benim inanca bakış açımı değiştirdi tamamen. Ve işin güzeli kitap size dayatmıyor "Bak böyle düşün" diye. Kapıların hepsini açık bırakıyor. O kapılardan geçerken zaten kendinizi eleştirirken buluyorsunuz kendinizi. Kitap sizin iç dünyanıza o kadar güzel ayna tutuyor ki, bir noktadan sonra sistemi değil sizi eleştirdiğini hissediyorsunuz. Yazar bunu nasıl başarmış bilmiyorum ama okuyucusunun kim olduğunu bilmeden direkt okuyucusunun içine sesleniyor. Bu açıdan çok evrensel bir dilde yazıldığını söyleyebilirim. Yani dünyanın her ülkesinde iş yapacak bir kitap.
Bunun dışında daha önce hiçbir kitapta rastlamadığım bir şey vardı ki beni çok şaşırttı. Bir bölümü bir karakterin ağzından okuyorsunuz, diğer bölümü üçüncü bir gözden okuyorsunuz. Bu size bir kitabın içinde iki farklı kitap
Belirli bir görüntünün hatırası belirli bir anın özleminden ibarettir ve evler, yollar, caddeler de, heyhat, seneler gibi uçup gider.
Vicdanını yitirmiş bir dünyadan başka nedir ki cehennem.
Şu ömrü mevsimlere benzetenler iyi etmişler doğrusu. Herkesin bir ilkbaharı, bir yazı, güzü, kışı oluyor işte.
