Hani çocukken yaz günlerinin sonunda akşam çöktüğünde, sokak oyunları bir bir biterdi. Gene de kimse eve dönmek istemezdi. Zaten oyun bitmiş oyunda çok eğlendiğimizden değil, evde ne yapacağımızı bilmediğimizden. Ne oynardık artık ne de eve giderdik. Alışkanlığa benzeyen garip bir ağacın gölgesine kurulur. Araf’ta kalmış gibi, sokağın ortasında öylece dururduk.
Bazen yolculuklar biter ama sen idrak edemezsin. O kıyıdan bu kıyıya gider durur vapur. İçinde sen de oradan oraya sürüklenirsin.
Hata yaptığınız için kendinizi ödüllendirmelisiniz, başka sefere çok daha güzel bir hata yapabilme şansına sahipsiniz.