Kübra uğurlu
@Kubksss
222 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
EvAlıntı
Bir kitap okuyacaksınız ve aklınızda tek bir düşünce dolaşıp duracak;
Benim evim neresi?
Ev kavramını ilk duyduğumuzda ilk bir bina, dört duvar, yaşımıza göre de ya kök ailemizin ya da kurduğumuz ailemizin yanı olarak düşünülebilir. Şimdi bu kavramı soyutlaştıralım. Metaforik olarak ev neresidir? Aslında bir saniye durup düşündüğünüzde ne kadar zor bir soru, değil mi?
Ev, Nermin Yıldırım’ın yedinci romanı. Ben sırası ile takip ettiğim için benim içinde aynı şekilde geçerli. Bu kitapta Seher ve dostu Ogo, Hristiyanlar için hac yolu sayılan Camino de Santiago’yu yürüyorlar. Bu yolu yürümeninde herkes için farklı bir amacı olduğuna inanılıyor. Bizim karakterimiz Seher’in bir sözü var. Dünyanın sonunda arkadaşı ile buluşacak. Çünkü rivayete göre yolun sonu, dünyanın sonu.
Seher, küçüklüğünden beri evi neresi bilememiş bir çocukluk geçirmiş. Anne, baba ayrılıyor sonra tek ev diyebileceği yer olan dede evine geçip orada dedesini kaybediyor ve çeşitli akrabaları gezip duruyor. Yani ilk düşündüğümüz anlamda bakarsak Seher’in büyüyene kadar hiç evi olmuyor. Sonra da kendine evler kuruyor ama o eksiklik de nedense onunla gelip duruyor. İnsanın ilk başta bir evi olmayınca herhalde hiç de olamıyor. Ya da bunu yanlış mı biliyoruz sanki?
Ev, anlam olarak çok yoğun bir kavram. İçinde rahat ettiğimiz yer mi, kendimiz olabildiğimiz yer mi? İçindekilerin bizi tam olarak kabul ettiği yer mi yoksa içindekilerle kan bağımız bulunduğumuz yer mi? Herkes evini arar mı bu hayatta? Yoksa evini sadece mutsuz olanlar mı arar? Hayatın çok farkında olanlar için ev bambaşka bir kavram iken, öylesine gelip geçenler evini hiç aramaz mı? Siz hiç evinizi aradınız mı yoksa eviniz hep var mıydı? Bunları hiç düşündünüz mü?
Bir roman bir insana neler yapabilirse Ev size onu yapacak. Size bir öykü ve
Reklam
Uzak1000Kitap
Bir kelime ne kadar can acıtabilirse o kadar acıtan bir kelimedir galiba ‘uzak’. Hele ki uzakta olanı yakınında istiyorsan, hele ki seviyorsan, yani özlüyorsan. Özlem… Ne derin bir duygu. Ne kadar eksik bırakan bir his. Yanımda değil demek ki. Gitmiş demek ki. Beni, biz olduğumuz yerde kendisiz bıraktı demekti. Vardır elbet bir nedeni gidenin de kalana çözüm nedir acaba?
Siz hangisi oldunuz bilmiyorum ama ikiside herhalde berbat bazen de biri berbat. Oruç Aruoba da tek bir his için kitap yazmış. Ama ne kitap… İliklerime kadar birilerini özledim. Özledim ve anladım. Özledim ve fark ettim. Özledim ve omuzlarıma ağırlık çöktü. Özledim ve yoruldum. Özledim ve kırıldım. Hatta özledim ve dayanamadım kendimce şiir yazdım. Sait Faik’in dediği gibi ‘yazdım, yazsam delirecektim.’
Kelimeler yaralayabilir bence. Kelimeler boğazda yumru da oluşturabilir. İşte o his bir kitap olmuş. Onu da Oruç Aruoba yazmış. Bu kitabı pek keyifle değil ama büyük hislerle okursunuz.
Okumalı günler dilerim.
Bavula SığmayanEdebiyat
Hadi bakalım hazırlanın, gidiyorsunuz. Nereye, kimle açıkçası pek bir önemi yok. Burada tek önemli olan bavulunuza almayacaklarınız. Evet, doğru duydunuz. Bavulunuza neyi koymazsınız böyle bir senaryoda onu soruyorum sizlere. Çünkü bu kitapta tam da bunlar konuşulacak, bavula sığmayan, olmayan, oldurulamayanlar. Hazır mısınız? Buyrun, başlayalım.
Nermin Yıldırım’ın ilk öykü ve en son kitabı olan Bavula Sığmayan, benim de kendisinden okuduğum son kitabı oldu. Hayatımda ilk defa bir yazarın sırası ile tüm kitaplarını okudum. Bu benim için çok kıymetli, bu nedenle de Nermin Hanım’ın yeri hep ayrı olacak.
Bavula Sığmayan bir öykü kitabı. Kendi içerisinde yazar gruplandırmış öykülerini. İlk öyküsü bence çok yazara ait. Başka bir kitapta da okusam ne kadar da Nermin Yıldırım’ın kalemi diyebilirdim. Klasik bir Türk ailesinin kızlarını evlendirme telaşesi diye başlıyorsunuz kitaba daha sonra kızlarından, babadan ve anneden bir aileyi okuyorsunuz. Ama her ilerleyişte diğerleri ile bağlantıyı gördükçe buruk bir gülümseme kalıyor yüzünüzde. Bu öykü bağlı ve en uzun öykü kitaba dair. Diğer hepsi kısa kısa ama derin anlamlar içeren öyküler.
Kısacık öykülerle bile sizi düşüncelere sürükleyen, hayattan koparan bir kitap bana göre. İçerisinde en fazla iki, üç tanesine giremedim. Onun dışında beni etkileyen, okumaktan keyif aldığım bir kitap oldu.
Kitabı kapattım ve şimdi bitirmişken düşünüyorum. Bir yerden giderken yanıma ne alıyorum ya da bavuluma tam olarak ne sığmıyor, neyi sığdıramıyorum?
Hepinize keyifli okumalar dilerim
HuzursuzlukEdebiyat
Zülfü Livaneli’nden isminin hakkını veren bir kitap Huzursuzluk. Bu hissi ilk sayfadan son sayfaya kadar hissediyorsunuz. Ki bence bunun sebebi çok gerçek bir yaşamı anlatması.
Huzursuzluk, çocukluk arkadaşı Hüseyin’in ölüm haberini çalıştığı yerde öğrenen gazeteci İbrahim’in olayı öğrenmek adına ata toprağı Mardin’e yolculuğu ile başlıyor. Kitabın arka kapak yazısı daha ilk sayfalarından zaten öğrenmiş olduğumuz Hüseyin’in ölümü ve hikayesini öğrendikçe o kadar sonunun farklı olmasını istediğim bir roman oldu ki. Bu açıdan Kırmızı Pazartesi romanına benzetiyorum. Son en baştan belli ama insan yine de acaba oluyor. Umut insanın içinde nedense hiç bitmiyor.
Dünyada yaşanılan en gerçek hikayelerden birine kalem vermiş Livaneli. İslam düşmanlığı, İslam dininin yanlış bilinmesi, birçok dinin yanlış bilinmesi, savaşlar ve savaşların etkilediği kadınların yaşamları, coğrafyanın etkilediği hayatlar, batıl inançlar… Hiçbirimiz uzak değiliz bu hikâyeye. Bizim coğrafyamızın, bizim komşularımızın hikayesi. Bu nedenle huzursuz oluyoruz, bu nedenle vicdani bir yük hissediyoruz. Ağır geliyor hikâye ruhlarımıza. Yine de görmemek, duymamak bunların yaşanmadığı anlamına gelmiyor ne yazık ki.
Meleknazlar var, gerçek.
Nergisler var gerçek.
Çünkü ‘onlar da bir insandı.’
Herkese keyifli okumalar dilerim
Unutma Beni Apartmanı1000Kitap
Yarım kalmış bir insansanız hiç tamamlanamaz mısınız? Peki yarım kalmışlık da nedir ki? Bu kurgu nerde son bulur? Yarım kalan da yarım mı bırakır yoksa daha da tamamlayayım derken fazlaca mı yaralar? Sizin debelendiğiniz bu karmaşada hiç beklemediğiniz bir telefon gelip size her şeyi anlatacağını söylese tepkiniz ne olur? Tüm bu soruların cevabını ve daha fazlasını içerdiği için Unutma Beni Apartmanı’na sadece ‘bir’ roman diyemeyiz, ayıp olur.
Nermin Yıldırım’ın ilk romanı Unutma Beni Apartmanı, Süreyya’nın hikayesi. Ruhen büyük boşluklarla yaşamış, büyümüş, savrulmuş bir kadın Süreyya. Çok gezmiş, çok görmüş ama ruhundaki boşluk dolmamış. Süreyya donanımlı bir kadın. Dışardan bakıldığında sert içerisinde de küçük bir kız çocuğu. Gardını öyle bir kuşanmış ki kim gelip delip geçebilsin, kimin gücü yeter. Tam kalbini hızlı hızlı çarptıran birini buldum derken araya yine kaygılar, korkular girmiş. En son evindeki telefon çalışı ile de hikâye yeniden yazılıyor.
Unutma Beni Apartmanı bana kalırsa öyle güçlü bir roman ki kitapta sadece bir karakter öyküsü okumuyorsunuz. Ailesi, arkadaşı, ana karakterin mesleği nedeniyle kurguladığı kitaplar derken ben okurken inanamadım. Bir yazarın ilk kitabı bu denli yoğun olabilir mi, bu nasıl bir yılların birikmişliği. Bu kaleme gerçekten anca hayran olunabilir.
Romanın kurgusu çok iyi. Nerede ne vereceğini milim milim ayarlamış. Bir kere dili ile sizi içine alırken kurgusu ile merak ettiriyor. Ne olacak ne olmuş, olay neymiş derken kendinizi bir sonraki sayfalarda buluyorsunuz. Dediğim gibi ben yazar olan karakter nedeniyle yazılan kitaplarının konusundan bahsedilirken oralarda bile merakla okudum. Neymiş, neymiş diye diye bitirdim.
Yazar bilgi birikimi ile de kendisini merak ettiriyor. Yazdığı dönemlere ait siyasi özellikleri
Reklam