Kubilay Balkan
@Kvbilay
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Şüphemin dalgaları her dini boğdu, aştı,
Gönlümün yolları gittikçe karanlıklaştı.
Bir teselli veremez bilgi denen şu kötürüm,
Hele iman ise, o köhne yular, mahz-ı cürüm
Su-i kasd eylemeyen aklına iman edemez,
Takılıp bir masalın ardına mantık gidemez
İşte şu namütenahi denilen varlıklar,
Sevdiğim fahişenin bir piçi dersem ne çıkar?
Kainatı doğuran kahpe bilir iç yüzünü,
Önü zulmet, sonu zulmet, nideyim gündüzünü?
Sen takıl da peşine bir sürü ehl-i tarabın,
Korkmadan gir kanına hikmetin, aşkın, şarabın!
"Anlamanı beklememiştim zaten. Sana anlayacağın dille anlatayım: Benim için yaşamak; yemek içmek, yatmak kalkmak, sevişmek demek değildir. Ben bu gördüğün bedene hapsolan ruhumu özgürleştirip tüm yeryüzüne dağıttım. Onun için bazen gökyüzünde, bazen bir ağacın yaprağında, bazen bir kuzunun gözlerinde yaşarım. Senin anlayacağın, ben şu yeryüzünde var olan her şeyle bütünleşip onlarda kendimi yaşatmaya çalışan garip bir adamım. Ne bileyim, belki de bir mecnunum. "
Varoluşun beyhudeliği, varoluşun sergilendiği tüm formlarda ortaya çıkar:zaman ve uzamın sınırsızlığına karşı her ikisiyle de sınırlanmış bireyin sınırlılığında; gerçekten var olmanın biricik formu olarak şimdinin kısacık bir anında; her şeyin, varlık olmaksızın var olmadaki, bu süregiden oluştaki olumsallığı ve göreliliğinde; bir türlü tatmin edilemeyen sürekli arzuda; yaşamın dayattığı sürekli didinme zorunluluğunun hüsranında. Zamanın ve zamanda var olan herşeyin olumsallığı-ki bunu bizzat zaman meydana getirir-yaşama iradesinin, yani kendinde şey olarak asla yok olmayacak bu iradenin yaşam mücadelesinin beyhudeliğini tezahür ettiği tek formdur. Zaman, kendisi sayesinde elimizdeki her şeyin yok olduğu ve gerçek kıymetini yitirdiği şeydir.
