Anneler Günü'nü kutluyoruz falan ama kalbi biraz buruk kalanları da görmezden gelmemek lazım...
Değil mi ama?
Mesele şu; oğlumun sınıfından bir arkadaşı ilk dönem annesini kaybetmişti.
Dün okulda Anneler Günü için bir etkinlik yapmışlar, bizimki de hevesle eve getirdi yaptıklarını.
Sordum, "Tüm sınıf mı yaptı bu etkinliği?" diye.
"Hayır," dedi, "A. yapmadı, onun annesi öldü ya... O o sırada sınıfta oyun oynadı."
O an başımdan aşağı kaynar sular döküldü sanki. Nasıl düşünülmez bu, nasıl göz ardı edilir?
İnsan gerçekten kırılıyor.
Ben dışarıdan biri olarak bunu hissedip üzülüyorsam, o çocuk orada ne hissetti acaba?
Ah be Allah'ım...
Şu hayat biraz şov olmaktan çıksa artık keşke.
Herkes bir kendine gelse, özüne dönse de şu kapanan gönül gözleri, pas tutan yürekler bir açılsa diyorum.
Bir şeyleri göze sokarken, o duygudan mahrum olanlarla biraz empati kuralım artık.
Sadece annesi vefat edenler de değil mesele; bazen varken yok olan anneler var, anne olmayı çok isteyip de olamayanlar var...
Lütfen biraz daha bilinçli, biraz daha duyarlı davranalım. Sevgiyle kalın... 🙏🌿🌸