Esra
@Mizar_
Nûr Suresi 10. Ayet;Din
Ya Allah'ın size bol lütfu ve merhameti olmasaydı ve Allah tevbeleri kabul eden hüküm ve hikmet sahibi olmasaydı (haliniz nice olurdu.)?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ve şimdi "teselli"ye en çok ihtiyacımız olan yerdeyiz!Tasavvuf Felsefesi
Yıllar boyunca övünüp durduk insanın "düşünen" bir varlık olmasıyla. Öleceğini bilen, irade sahibi, özgür, kendini konuşarak ifade edebilen bir varlık. Tarif edilemeyecek ayrıcalıklar değil mi?
Kimi ayrıcalıklar aynı zamanda tarif edilemeyen acıları da getirir beraberinde.
Sevdiğiniz birini düşünün meselâ, hasta yatağında, belki ona son kez bakıyorsunuz ve daha da kötüsü o bakışın "son kez" olduğunu biliyorsunuz. Bir enkaz düşünün, nice kayıplar kaldı altında, hafızası olan bir varlık, unutamıyor, nereye baksanız onları hatırlıyorsunuz. Covid'den yitip giden nice can, ne zaman maske görseniz geliyor aklınıza. Her arabaya biniş bir kazayı, her müzik unutulamayan bir sevdayı, masadan kalkan her sandalye bir eksik kalmayı hatırlatıyor. Unutamayan bir varlık aynı zamanda insan. Duygusal bir varlık. Geçmeyince geçmiyor.
Nasıl baş ediyorsunuz acılarla?
İlla can kaybı değil, okutulmamış bir insanın her gün evinin yanındaki okulun zil sesini duyması bile bir acı mesela... Sevdiğini elin alması, suya düşen hayallerinizin olması... 
Orhan Kemal der ki: "Güçlü bir hafıza, ağır bir cezadır." Nitekim neyi unutmak isteseniz anbean gözünüzde canlanır. Nasıl teselli ediyorsunuz kendinizi? Psikolog, insanlarla konuşmak, kitaplar okumak... Dünyanın en büyük kulüpleri sporcu psikolojilerine devasa paralar harcıyor. Zira ruhu teselli bulamayan insan hayata hiçbir yerinden tutunamıyor.
Bir teselli kitabı 
Dervişin Teselli Koleksiyonu 3 Ayetlerle, hadislerle, yerli ve yabancı yazarların, düşünürlerin sözleriyle donatılmış, doğrudan ruha hitap eden bir kitap. 
Stefan Zweig'in bir alıntısıyla başlıyor: "Şimdi beni teselli edecekler ve bana bazı cümleler söyleyecekler; cümleler, cümleler... Fakat söyler misiniz, bana cümlelerin ne faydası dokunabilir?" Öyle sevdim ki bu başlangıcı... Bir kitap her şeyden önce kendini
Orhan Kemal der ki: "Güçlü bir hafıza, ağır bir cezadır." Nitekim neyi unutmak isteseniz anbean gözünüzde canlanır. Nasıl teselli ediyorsunuz kendinizi? Psikolog, insanlarla konuşmak, kitaplar okumak... Dünyanın en büyük kulüpleri sporcu psikolojilerine devasa paralar harcıyor. Zira ruhu teselli bulamayan insan hayata hiçbir yerinden tutunamıyor.
Bir teselli kitabı Dervişin Teselli Koleksiyonu 3 Ayetlerle, hadislerle, yerli ve yabancı yazarların, düşünürlerin sözleriyle donatılmış, doğrudan ruha hitap eden bir kitap. Stefan Zweig'in bir alıntısıyla başlıyor: "Şimdi beni teselli edecekler ve bana bazı cümleler söyleyecekler; cümleler, cümleler... Fakat söyler misiniz, bana cümlelerin ne faydası dokunabilir?" Öyle sevdim ki bu başlangıcı... Bir kitap her şeyden önce kendini
"Etrafıma ördüğüm bir duvarım vardır. Mutlu olsam bile öyle olduğumu anlatamam veya gösteremem.Gözlerinin içine bakabilirim ama senin derinliklerine ulaşmam. Beni anlıyor musun? Ben o duvarın gerisindeyim. O duvarla kapattım kendimi, her şeye. O kadar uzağım ki her şeye... Sıcak, neşeli, hayat dolu olmak istiyorum. Küçük düşürülmekten çok korkuyorum. Yerin dibine geçmişim gibi oluyor. Ama o rezilliği ve onunla birlikte yerin dibine batmayı da kabul ettim. Beni anlıyor musun? Kendini bir düş kırıklığı olarak görmek ne acı. Bazı insanlar, iyi niyet kisvesi altında aşağılayarak sana ne yapman gerektiğini söylerler. Yaşayan bir canlıyı ezip geçme isteğiyle yaparlar bunu. Ben bir ölüyüm. Hayır, bu fazla duygusal oldu. Ölü değilim. Ama haysiyetim olmadan yaşıyorum. Kulağa saçma ve yapmacık geliyor, biliyorum.
Birçok insan kendine saygısı kalmamış bir hâlde yaşar. Kalpten yaralanmış, ve üstüne tükürülüp aşağılanmış bir şekilde. Onlar, yalnızca yaşıyorlardır. Başka hiçbir şey bilmezler. Hem bilseler bile, ona hiçbir zaman ulaşamazlar da. İnsan hiç, aşağılanmak yüzünden hasta olabilir mi? Bu, onunla yaşamak zorunda olduğumuz bir illet mi? Özgürlük hakkında pek çok konuşuruz. Özgürlük, aşağılanmış olan için sadece bir zindan değil midir? Yoksa o sadece aşağılanmışların tahammül edebilmeleri için kullandığı bir ilaç mı?
Bu hayatı sürdüremem artık, pes ettim. Artık direnmeyeceğim. Günler geçip gidiyor. Yediğim yemekten, çıkardığım dışkıdan ve hatta konuştuğum kelimelerden bile zehirleniyorum!
Güneş, uyanayım diye çığlık atar gibi yolluyor ışığını. Uyku ise sadece beni kovalayan kabuslardan ibaret. Karanlık; hayaletleri ve anılarımla kulaklarımı tırmalıyor. Daha kötü durumda olan insanların diğerlerinden daha az şikayet ettiklerini fark ettin mi? En sonunda kabullenip susmuşlar,
