Ahmet Akbulut
@MrNobodyy
vazgeçemediklerinin toplamıdır insan
çocukluğumda o kadar az oyun oynamıştım ve aldatmasını o kadar az öğrenmiştim ki, yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu;ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşırıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir. Eşya bile: Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hatta yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır falan...
Sayfa 52 - ötüken
Seni sevince pazara çıktım sevinçten
Enginar aldım "süper enginarlar" diye bağıran adamdan
Oturup ağladım sonra, şaşırdın.
Bu "süper" oluşta canımı acıtan bir şeyler vardı.
Canımın acısıydın.
"Bizi gerçekten korkutan ve umutsuzluğa düşüren şey, dışımızdaki olayların kendileri değil fakat bizim onlar hakkındaki düşüncelerimizdir. Bizi rahatsız eden “şeyler” değil, onların anlamını yorumlama biçimimizdir."
Sayfa 11
Cennetin yedinci katındaydım. Ayaklarım yere basmıyordu. Aşkın ilk açık yürekli ikrarıydı bu ve böylesi bir kutsanmayla öyle bir güç kazanmıştım ki yirmi tane Fortini'yi öldürebilir ve Roma'daki saçı ağarmış yaşlı adama, üstüme yirmi tanesini daha salsın diye parmak şaklatabilirdim.
Kültür yayınları
ah göğsündeki her yarayı merhametle öptüğüm.. geç kalınan hiç bir hayat, hayat değildir. hayatın olmayı dilerim
Didem Madak