Murat Polat

Ben gidiyorum, dedi. Koyarlar yerime belki de seni. Olma kula kul, öpme el ayak, kirlenmesin ağzın. Ya ver canını insan için ya da etme kalabalık dünyamıza.
Sayfa 146
Kim dayanabilir zamanın kırbacına? Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine, Sevgisinin kepaze edilmesine, Kanunların bu kadar yavaş Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine. Kötülere kul olmasına iyi insanın?
Bir gölge içinde kaybolmuş bir zerreciğim. Varlıktan bir sermâyem yok
Gönlüm dertlerle, canım pişmanlıklar­ la dolu .. Arzunla bulut gibi ağlıyor, göz yaşı döküyo­rum.
Ansızın hayret denizinde kayboldum .. bütün bu perişanlıktan kurtar beni! Bu alem denizinin ortasında kaldım .. perdenin içine giremedim, dışarıda kala kaldım!