Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnızca onun dümenini ele almak kâfidir... Şimdi anlıyorum ki değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluyumuş.. Onlara çarpmamak lazımmış...
Onları bekleyen aşk, saygı ve özgürlüktü, beniyse iş ve aşağılanma, aşağılanma ve iş, hem de yaşamımın sonuna kadar! Ne için? Alacalı olduğum ve bu nedenle birinin atı olmam gerektiği için.