Cennet'teki o iki kişi... Onlara seçenek sunulmuştu: özgürlükten yoksun mutluluk veya mutluluktan yoksun özgürlük. O kadar. Avanaklar özgürlüğü seçti. Ya sonra? Sonra çağlar boyu zincirlerini özlediler.
"Japonya'da yaşayan Koreliler için hiçbir zaman Kuzey ya da Güney olmadı. Onlara göre, hepimiz Joseon'dan gelen insanlarız. Artık var olmayan bir ülkenin insanlarıyız."
Duraklıyor. Sonra şöyle diyor:
"Ama hala bir dilimiz var."
Çünkü bu duygu bir tür alçalmadır, yıkımdır. Onun yokluğunda insan yanlış yapamaz, varlığında yapar. Dolayısıyla bu duygu sadece ve sadece tek bir amaca hizmet eder, o da nasıl yanlış yapıldığını öğretmektir. Başka da bir şey öğretemez. Yanlışın yaratıcısıdır o. Ahlak duygusu ona hayat verene kadar yanlış diye bir şey yoktu.