Orkun Derikli
@Orkunder
31 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gerçekliğin metaforik bir içeriği olabilir; bu onu daha az gerçek kılmaz. Bin bir çocuk doğmuştu; bundan önce aynı anda aynı yerde hiç kendini göstermemiş bin bir olasılık mevcuttu; bin bir çıkmaz sokak. Geceyarısı çocukları bakış açınıza göre pek çok şeyi temsil edebilir; onlar, mitolojinin hüküm sürdüğü ulusumuzdaki geçmişe yönelik, eskiden kalma şeylerin son şansıydı belki, çünkü modern yirminci yüzyıl ekonomisi bağlamında eskinin yenilgiye uğratılması en çok istenen şeydi; ya da bir özgürlük umuduydular ki artık bu umut ebediyen söndü; ama bulanık, hastalıklı bir zihnin tuhaf uydurmaları olmadıkları kesin. Hayır; hastalık ne burada ne orada.
BİR TUHAF ADAMEdebiyat
Sait Faik bir tuhaf yazar. Onu ilk okuyuşunuzda öykülerine pek bir anlam veremeyebilirsiniz. "Ee kardeşim bunu niye anlattın ki?" diyebilirsiniz. Çünkü çoğu hikayeler bir sonuca varmaz. Öykünün kaç sayfa sonra biteceğine bakmazsanız kestiremezsiniz ne zaman biteceğini. O yaşadıklarını alır yazıya döker. Beraber balık tutmaya gidersiniz; orada gökyüzüne hayran kalırsınız, martıların uçuşuna, denizin sesine... Uzaklara dalar gidersiniz. "Ne duruyorsun?" diye bağırır Kalafat, tüm huzurunuzu bozar. Balık tut(a?)madan da dönersiniz evinize...
*
Sait Faik, doğa tasvirleri ve insana olan sevgisi ile tanınan bir yazar. Doğa tasvirleri, okuduğum daha iyi (bence) yazarlar olduğu için beni fazla etkilemedi. Fakat bu onu kötü bir yazar yapmaz.
İnsana olan sevgisiyle tanınmasına rağmen, insanlardan kaçtığını ve bir yeraltı insanına dönüştüğünü de görebilirsiniz cümle aralarında. "İnsansız hiçbir şeyin güzelliği yok. Her şey onun sayesinde, onunla güzel" demesine karşın "Senede dört kelime konuşmadığım adama nezaketen gülmeye bile mecbur değilim. Görmemezliğe geliyorum. Başımı çeviriyorum" cümlesini kurması aslında onun çok yönlü bir anlatıma sahip olduğunu gösteriyor. Her şeye rağmen yine de 'insan'sız yapılamayacağını biliyor ve şunu söylüyor:
"Kızıyoruz. Birbirimize giriyoruz. Yine de insanoğlundan söz açmaya uğraşıyoruz."
*
Bütün bunları birleştirdiğimizde öykülerini okurken bazen bir Yaşar Kemal, bazen de Dostoyevski okuduğunuzu hissedersiniz, ama aslında sadece bir Sait Faik okuduğunuzu anlarsınız.
Modiano beni çok etkileyen bir yazar. Eski kız arkadaşımın tabiriyle(En Uzağından Unutuşun için demişti bunu) puslu bir kitap bu da diğer kitapları gibi.
Modiano, Engin Ardıç' ın da bir köşe yazısında(gerçi bir yerlerden okuyup sonra yıllardır kendi fikriymiş gibi yazmış sanki ya neyse) değindiği üzere Türk okurunun çok seveceği bir yazar şekil(az sayfalı, kısa ve basit cümleli kitaplar) itibarıyla; ancak iş üsluba ve hikayeye geldiğinde iş değişiyor ve bu noktada uzaklaşıyor Türk okuyucusundan. Melankolik olan ama asla drama yaklaşmayan, basit cümlelerle anlatılan ama asla basitleşmeyen olayları hikayeleştiriyor Modiano. Kitaplarının başında bir olay başlayıp sonunda da o olay bir finale bağlanmıyor bana göre. Bu yönüyle birazcık Sait Faik tadı veriyor okuyucuya. Elinde bir cımbızla hayatın içinden herhangi birini(Modiano hep yalnız gençleri çeker alır o cımbızla) alıp o an onun hayatında olan biteni bize anlatıp sonra onu tekrar hayatın bilinmezliğine usulca bırakıyor. Bunu yaparken karakteri hiç incitmiyor, onu özel bir hikayenin içerisine konu ettiğini ne karaktere ne de okuyucuya hissettiriyor ve sanırım benim büyülü olarak tanımladığım o hüzünlü üslubunda sırrı burada yatıyor. Modiano kalem yerine kuş tüyü kullanıyor gibi, ama yaralı bir kuş. Cümleleri öylesine hafif, öylesine kırılgan...
Bu kitapta yine Paris sokaklarını arşınlayan bir gencimiz var. Yine aile tarafından terk edilmiş, yalnız bir genç ve kısmen kendisi gibi olan genç bir kıza tutunuyor savrulmamak için ya da belki de onunla savrulmak için. Neredeyse ilk cümleden son cümleye kadar yalnızlık, hüzün hiç eksik olmuyor kitapta. Başta dedim ya puslu bir kitap bu da diğer kitapları gibi.
