Bu his... Tam da bir yaz akşamıydı denizin ruhunu hissettiğim şehirde... Adı henüz konulmamış ve bir isimden ve cismiyetten başka... His ve an. An ve duygular. Gülümseyişi mi? Hayır değil. Bakışı mı? Bu da değil. İfadelerin ötesinde. Bir an değil. Ruhu sarış. Dans eden ruhlar... Çocuklaşmak mı? İçten coşkuyla gülümseyişler mi? Anı yaşamak, deneyimlemek... İçilen su gibi şifa. Can. Var hissetmek...
30 yıllık hayatımda ilk defa denk geldiğim bir şey yaşadım bugün. Hadi tamam yemek yapan veya yardım erkek neyse de biz kadınlar sofrada otururken servis yapan bi abi vardı ya evine gittiğimiz.( İmrendim, böyleleri çoğalması dileğiyle.)
Bırak böylesini bizim çevremizdekiler içtiği çay bardağını nereye koyduysa evin içinde , eğer o odaya girmesek 1 ay kalır o köşede . Mutfağa bile getirmezler. Mutfakta yemek yense masanın hemen kenarındaki mutfak tezgahına kirli tabaklarının koymaktan acizler . Ama tek başına suç onlarda değil, buna alıştıran kadın çok..
Dipnot 1 /04Mart26-14Ramazan47/:
Hazır Ramazan iken böyle insanların erkek/ kadın hayatımıza girmesi için dua edelim ..