_İçimde bir boşluk döner, yaşamın dehlizlerinde sürüklenen bir gölge misali…_
Bir kâğıt kesiği gibi—küçük ama sızısı sonsuzluğa uzanır.
Çoğu insan bekler yılgınlıkla sonunu,
Takvim yaprağı çevirir gibi tüketir yaşamı.
Çünkü alışmıştır sonu belli bir oyuna,
Ve sanır ki hayat bundan ibaret…
Oysa bazıları bataklıkta batmaz—
Onlar lekelenmemiş dostlukların izini taşır,
Çıkarla sınanmamış gülümsemeleri
Ve dimdik, sade duruşları…
Ve sen,
_Haykır ey, onuru için yaşama secde etmeyen kutsal ruh!_
Sen, yaşamın çürüyen duvarlarına direnen,
Sen, çökmüş ruhların arasında dimdik duran…
Bu kirlenmiş dünyada sessiz bir başkaldırısın
Bir bayram ikindisinin masumluğu var sende,
Ve zamanın tokadına rağmen eğilmeyen
O nadir kalbin yankısı oldun.
F.