Cem
@Rogojin
Ekşi sözlük/rogojin
Şu anda okuduğu kitaplar
Timbuktu, Paul Auster okumaya devam etme kararı verince seçtiğim ikinci kitap oldu.
Hayvanların dünyaya bakışını anlatan kitapların hepsi avcılığı, insan kötülüğünü, insan istismarını reddedip insan iyiliğini, bu dünyada beraber yaşama tecrübesini yücelten hikâyeler koyuyor önümüze. Timbuktu'da köpek Kemik Bey'in yaşama tecrübesinin kitabın çok iyi finalinde ortaya koyduğu gibi vardığı nokta, bu dünyada nice insanın da tecrübe ettiği şeylerden birisi: sadece yapamamak, olamamaktan değil; bazen sadece başkalarını özlemekten de olabilir. Auster bu bölümü çok iyi yazmış bence, ama kitabın geri kalanına da haksızlık etmemeli. Gerçekten de severek, merak ederek okudum. Yazarın okuduğum ilk kitabında Max karakteri dilin üslûbun önüne nasıl geçiyorsa burada da Willy ve Kemik Bey son derece baskın ögeler olarak hikâyenin önüne geçiyorlar sanki. Etkileyiciydi.
Umarım kitap daha çok okunur.
Reklam
İlk kez Paul Auster okumak nasıl bir şey? Soğuk baklava yemek gibi. Enfes.
Elbette içinde polisiye ögelerin olduğu bir kitapla bir yazarı tanımaya başlamak çok iyi. Dedektifimiz Max Klein'in hiç de alttan almayan, hak eden herkese karşılığında ağzı burnu kırılsa da lafını sokan yapısı kitabın öyküsünden daha ön plâna çıkıyor. Burada yazarın esas meselesinin hikâyeyi anlatmak olsa bile bizi bu karakterin edebi gerçekliğine ikna edebilmesi olduğunu düşünüyorum. Gerçek bir karakter yaratabilmek zaten hikâyenin kendisi. Bunu yapamayıp anlattıkça anlatan ne çok yazar var. Paul Auster güzel hikâyesinde sıradışı bir şey yakalayamıyor, bu bir eksiklik değil, zaten sene 78 galiba, ne yakalayacak sıradışı.. Hikâye sıradan, ama Max sıradan değil. Bir çok yerde Max'ın kendisinin ağzını burnunu kırmaya gelenlere tam da dayak yerken verdiği tepkiler, söylediği sözler kitabı son derece eğlenceli hâle getiriyor.
Okunmalı mı? Mümkün.
Pınar Kür'ün Bir Cinayet Romanı sonrası okumaya devam etmek istedim. 80'li yıllarda Bitmeyen Aşk adlı kitabını okumuştum da, o zamanlar o kitabın tadını almış olmam zor. Demek ki hatırladığım ekşi tadı bu yüzden..
Sadık Bey'de dikkatimi ilk çeken şey benim için önemli: üslûp sahibi bir yazarın hürmet görmemesi imkânsız. Çalışılarak, yoğrula yoğrula elde edilmiş bu tadın kıymeti de bambaşka. Pınar Kür'ün Sadık Bey'deki üslûbu kesinlikle kolay bir okuma vadediyor, ancak bu kolaylık anlatımın sadeliğinden kaynaklanmıyor, aslında yalın bir üslûpla hikâye edebilirken anlattığı karakterleri gerçek bir hale getirebilecek bir yoğunlukla karşı karşıyayız. Damıtılmış bir şey söz konusu burada. Bu da kesinlikle çok ama çok iyi bir özellik her yazar için. Yetenek, deha değil; hakikaten çok uğraşılmış, süzülerek elde edilmiş bir emek var kesinlikle ve sonuç da oldukça iyi bence. Bu yüzleşme, bu yüzleşememe, dayanamama, yapamama hikâyesi Pınar Kür hakikaten iyi bir yazardır sözünün öylesine söylenmiş olamayacağını da düşündürüyor insana.
Aslında romanlar hakkında, kitaplar hakkında yazmayı bırakmıştım. Demek ki bir süreliğine sıkılmışım. Sitenin artık büyük keyif vermediğini çok uzun zamandır düşünüyorum. Ama öte yandan burasının bir zihin, bir hatıra mekânı olduğunu da bildiğimden, bir kaç hafta sonra yeniden yazayım istedim.
Bir Cinayet Romanı, Pınar Kür'ün 80'lerin sonunda yazdığı ve ben bir postmodern roman örneğiyim diye kulak yırtacak denli yüksek sesli bir cinayet romanı. Bol oyun, entrika; kitap içinde kitap, yazarın olaylara dahil olması, ve kitapta okunan hikâyenin artık kendi başına bir gerçekliğin temsili ya da hikâyesi olması özelliğini oyunun heyecanı adına kaybettiği bir eser Bir Cinayet Romanı. İlk 200 kadar sayfanın beni bezdirdiğini söyleyebilirim, kitabı bırakmaya karar verdiğim gün, tek bir sayfa daha okuyup cinayet olayına müdahil olduktan sonra okumam hızlandı. Dört dörtlük çözümleme kısmına kadar da her şey hızla aktı. Çözümleme kısmı hakikaten çok iyiydi. Kitabı bitirdiğimde okuduğum kitabı çok sevmiş olduğumu düşünüyordum artık. Elbette 2 devam kitabını daha okuyacağım, ama bu bir söz değil. Sadece bir temenni.
Kitabı polisiye severlere öneririm ama, klasik bir polisiye beklentisi içinde okunursa sıkılmamak zor. Çünkü fazla betimleme var burada. Bu betimlemeler olmasa da olabilirler, ama Pınar Kür'ün tarzı bu değil. O anlatmak, anlatmak, anlatmak istiyor. Sonucun bu betimleme bolluğuna değdiğini söyleyebilirim, hatta zamanına göre oldukça iyi belki de. Az çakal değilmiş yazarımız.
Peki. Devamını bakalım getirebilecek miyim?
Reklam