Röya Mirzəli
@Roya_Mirzeli
Assessment and monitoring of the education system
Bakı
Ordubad, 17 Temmuz 1997
57 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Woow!
Röya Mirzəli "Sürətləndikcə kiçilirəm" əsərindən sonra sistemli heç bir kitab oxuya bilməmişəm. Bu kitaba başlayanda da yarılayıb rəfə qoyacağım kitab şərəfinə layiq görülürdü, artıq bir aya yaxın idi ki 15-ci səhifəyə neçənci dəfəsə gəlişimdə "Aydan, STOP!" dedim.
Evdə və universitetdə kitab oxumağa çətinlik çəkirəm; evdə səs-küydən qaçacağım özüməxas məkanım yoxdur, universitetdə isə dostlarımla bu çox mümkün olmurdu.
Metroda açdığım kitabın hər səhifəsini başdan sona süzərək binanın qabağında olduğumun fərqinə vardım və bununla da yenə bir şey kəşf etmişdim. Röyanın söhbətində mənə mümkünsüz gələn şey. Yolda, gəzərək oxumaq. Axı niyə də yox? Telefonla yol boyunca irəliləmək olur da, kitabla yox? Əsl insanların içərisində təcriddir.
Bunu xatirə olaraq saxlayacam.
Amma məni incələmə hissəsini açmağa bu xatirəm yox, məndə yaranan hisslər və düşüncələr oldu. "Ağıl xəstəliyi" olan insanlarla ünsiyyətin maraqlı olduğu kimi əsər olaraq da baş qəhrəmanı yol yoldaşı etmək də bir o qədər cəlbedicidir.
Hələ kitabın 67-ci səhifəsindəyəm. Mütləq əsər haqqında son incələmə yazacam. Çünki bu mənə daha çox ləzzətli gələcək!
Gülə-gülə! 
Mən Necə İdiot OldumFelsefe-Düşünce
Röya Mirzəli "Sürətləndikcə kiçilirəm" əsərindən sonra sistemli heç bir kitab oxuya bilməmişəm. Bu kitaba başlayanda da yarılayıb rəfə qoyacağım kitab şərəfinə layiq görülürdü, artıq bir aya yaxın idi ki 15-ci səhifəyə neçənci dəfəsə gəlişimdə "Aydan, STOP!" dedim.
Evdə və universitetdə kitab oxumağa çətinlik çəkirəm; evdə səs-küydən qaçacağım özüməxas məkanım yoxdur, universitetdə isə dostlarımla bu çox mümkün olmurdu.
Metroda açdığım kitabın hər səhifəsini başdan sona süzərək binanın qabağında olduğumun fərqinə vardım və bununla da yenə bir şey kəşf etmişdim. Röyanın söhbətində mənə mümkünsüz gələn şey. Yolda, gəzərək oxumaq. Axı niyə də yox? Telefonla yol boyunca irəliləmək olur da, kitabla yox? Əsl insanların içərisində təcriddir.
Bunu xatirə olaraq saxlayacam.
Amma məni incələmə hissəsini açmağa bu xatirəm yox, məndə yaranan hisslər və düşüncələr oldu. "Ağıl xəstəliyi" olan insanlarla ünsiyyətin maraqlı olduğu kimi əsər olaraq da baş qəhrəmanı yol yoldaşı etmək də bir o qədər cəlbedicidir.
Hələ kitabın 67-ci səhifəsindəyəm. Mütləq əsər haqqında son incələmə yazacam. Çünki bu mənə daha çox ləzzətli gələcək!
Gülə-gülə! Mən Necə İdiot OldumRöya Mirzəli
Yanılırsan, etdiyimiz söhbətlərdə necə incəliklərə fikir verdiyini görmüşəm. Düşünürəm ki, əsərdəki incə detalları məndən çox daha yaxşı aşkarlaya və şərh edə bilərsən...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Woow!Röya Mirzəli "Sürətləndikcə kiçilirəm" əsərindən sonra sistemli heç bir kitab oxuya bilməmişəm. Bu kitaba başlayanda da yarılayıb rəfə qoyacağım kitab şərəfinə layiq görülürdü, artıq bir aya yaxın idi ki 15-ci səhifəyə neçənci dəfəsə gəlişimdə "Aydan, STOP!" dedim.
Evdə və universitetdə kitab oxumağa çətinlik çəkirəm; evdə səs-küydən qaçacağım özüməxas məkanım yoxdur, universitetdə isə dostlarımla bu çox mümkün olmurdu.
Metroda açdığım kitabın hər səhifəsini başdan sona süzərək binanın qabağında olduğumun fərqinə vardım və bununla da yenə bir şey kəşf etmişdim. Röyanın söhbətində mənə mümkünsüz gələn şey. Yolda, gəzərək oxumaq. Axı niyə də yox? Telefonla yol boyunca irəliləmək olur da, kitabla yox? Əsl insanların içərisində təcriddir.
Bunu xatirə olaraq saxlayacam.
Amma məni incələmə hissəsini açmağa bu xatirəm yox, məndə yaranan hisslər və düşüncələr oldu. "Ağıl xəstəliyi" olan insanlarla ünsiyyətin maraqlı olduğu kimi əsər olaraq da baş qəhrəmanı yol yoldaşı etmək də bir o qədər cəlbedicidir.
Hələ kitabın 67-ci səhifəsindəyəm. Mütləq əsər haqqında son incələmə yazacam. Çünki bu mənə daha çox ləzzətli gələcək!
Gülə-gülə! Mən Necə İdiot OldumFelsefe-Düşünce
Röya Mirzəli "Sürətləndikcə kiçilirəm" əsərindən sonra sistemli heç bir kitab oxuya bilməmişəm. Bu kitaba başlayanda da yarılayıb rəfə qoyacağım kitab şərəfinə layiq görülürdü, artıq bir aya yaxın idi ki 15-ci səhifəyə neçənci dəfəsə gəlişimdə "Aydan, STOP!" dedim.
Evdə və universitetdə kitab oxumağa çətinlik çəkirəm; evdə səs-küydən qaçacağım özüməxas məkanım yoxdur, universitetdə isə dostlarımla bu çox mümkün olmurdu.
Metroda açdığım kitabın hər səhifəsini başdan sona süzərək binanın qabağında olduğumun fərqinə vardım və bununla da yenə bir şey kəşf etmişdim. Röyanın söhbətində mənə mümkünsüz gələn şey. Yolda, gəzərək oxumaq. Axı niyə də yox? Telefonla yol boyunca irəliləmək olur da, kitabla yox? Əsl insanların içərisində təcriddir.
Bunu xatirə olaraq saxlayacam.
Amma məni incələmə hissəsini açmağa bu xatirəm yox, məndə yaranan hisslər və düşüncələr oldu. "Ağıl xəstəliyi" olan insanlarla ünsiyyətin maraqlı olduğu kimi əsər olaraq da baş qəhrəmanı yol yoldaşı etmək də bir o qədər cəlbedicidir.
Hələ kitabın 67-ci səhifəsindəyəm. Mütləq əsər haqqında son incələmə yazacam. Çünki bu mənə daha çox ləzzətli gələcək!
Gülə-gülə! Mən Necə İdiot OldumRöya Mirzəli
Çox sevindim ki, belə bir nəticəyə gəlmisən. Mən universitet vaxtı bunu tez-tez edirdim, hətta elə olurdu ki, əsəri oxumağı dayandıra bilmirdim deyə binanın önündə yolu qarşıdan qarşıya keçməyib biraz daha yolu uzadıb sonra geri qayıdırdım.
Kitabı isə oxumamışam, ancaq əgər elə maraqlı əsərdirsə mütləq oxuyub fikirlərimi səninlə bölüşərəm... Xoş mütaliələr...🥰
Ne kitap ama!Edebiyat
YouTube kitap kanalımdaki Azerbaycan edebiyatı videosunda bu muhteşem kitabı önerdim: ytbe.one/FM7RoOXGSok
Azerbaycan edebiyatında savaşın vahşetini anlatan bir kitap buldum! İşte o kitap 
Hüseyn Cavid'in 
İblis adlı oyunu...
Bugüne kadar gerek gündelik hayatta gerekse de askerlikte savaş hakkında hep düşündüm. Yeri geldi Stefan Zweig okudum onunla Brezilya'ya kaçtım, yeri geldi Puşkin okudum Kafkasya'da cephede savaştım. Bazen Einstein oldum ve savaştan nefret ettim bazen de Tolstoy oldum ve savaş devam ederken bizzat halkımın insanlarını anlattım.
İşte sayın Hüseyn Cavid'in İblis kitabı da böyle. Arif adlı karakterde Dostoyevski'nin Ivan Karamazov ve Goethe'nin de Faust adlı karakterlerinin bir karışımını bulabiliyorsunuz. Hem Ivan'ın kendi içindeki şeytan ile olan mücadelesi var Arif'te hem de Faust'un iyilik ile kötülük arasındaki gelgitten kurtulamayan o çelişkili ruh hali. O yüzden Azerbaycan edebiyatı okumayan insanların gerçekten de çok şey kaçırdığını düşünüyorum.
Yeri gelmişken hayatımda en sevdiğim kitaplardan biri olan 
Gecenin Sonuna Yolculuk kitabında, bu kitabı tam olarak özetleyen bir alıntı mevcut:
"Savaşı ve içinde ne varsa hepsini reddediyorum... Ben savaş var diye üzülmüyorum... Ben kaderime razı olmuyorum... Ben bu konuda sızlanıp durmuyorum... Onu olduğu gibi reddediyorum, içindeki insanlarla birlikte, onlarla, onunla hiçbir alışverişim olsun istemiyorum. İsterlerse dokuz yüz doksan beş milyon kişi olsunlar ve ben tek başıma kalayım, yine de haksız olan onlar..." [s. 84]
Arif de savaşı ve içinde ne varsa hepsini reddediyor aslında. Reddediyor reddetmesine fakat insanın içindeki savaş öylece durur mu hiç? Bence insanın içinde olup biten savaşlar, bugüne kadar tarihte gördüğümüz bütün savaşlardan daha çetin geçiyor. Çünkü her gün bir başkası oluyoruz,
Hüseyn Cavid'in İblis adlı oyunu...
Bugüne kadar gerek gündelik hayatta gerekse de askerlikte savaş hakkında hep düşündüm. Yeri geldi Stefan Zweig okudum onunla Brezilya'ya kaçtım, yeri geldi Puşkin okudum Kafkasya'da cephede savaştım. Bazen Einstein oldum ve savaştan nefret ettim bazen de Tolstoy oldum ve savaş devam ederken bizzat halkımın insanlarını anlattım.
İşte sayın Hüseyn Cavid'in İblis kitabı da böyle. Arif adlı karakterde Dostoyevski'nin Ivan Karamazov ve Goethe'nin de Faust adlı karakterlerinin bir karışımını bulabiliyorsunuz. Hem Ivan'ın kendi içindeki şeytan ile olan mücadelesi var Arif'te hem de Faust'un iyilik ile kötülük arasındaki gelgitten kurtulamayan o çelişkili ruh hali. O yüzden Azerbaycan edebiyatı okumayan insanların gerçekten de çok şey kaçırdığını düşünüyorum.
Yeri gelmişken hayatımda en sevdiğim kitaplardan biri olan Gecenin Sonuna Yolculuk kitabında, bu kitabı tam olarak özetleyen bir alıntı mevcut:
"Savaşı ve içinde ne varsa hepsini reddediyorum... Ben savaş var diye üzülmüyorum... Ben kaderime razı olmuyorum... Ben bu konuda sızlanıp durmuyorum... Onu olduğu gibi reddediyorum, içindeki insanlarla birlikte, onlarla, onunla hiçbir alışverişim olsun istemiyorum. İsterlerse dokuz yüz doksan beş milyon kişi olsunlar ve ben tek başıma kalayım, yine de haksız olan onlar..." [s. 84]
Arif de savaşı ve içinde ne varsa hepsini reddediyor aslında. Reddediyor reddetmesine fakat insanın içindeki savaş öylece durur mu hiç? Bence insanın içinde olup biten savaşlar, bugüne kadar tarihte gördüğümüz bütün savaşlardan daha çetin geçiyor. Çünkü her gün bir başkası oluyoruz,Röya Mirzəli
Cavid yaradıcılığının vurğunuyam doğrusu. Hər əsərində (İblis; Peyğəmbər; Azər; Şeyx Sənan və s.) insan xislətini o qədər incəliklə işləyib ki, vurulmamaq mümkün deyil.
Oxuduğunuz İblis əsərinin azı 50%-ni alıntı kimi paylaşmaq mümkündür. Mənim ən sevdiklərimdən:
Yalnız deyil insanlara; vəhşilərə sorsan,
Onlar belə insandakı vəhşiliyə heyran.
Ümid edirəm, bir gün oxuduqlarınızdan bəzilərini teatrda da izləyə bilərsiniz. Xoş mütaliələr.😊
Kapağından İçine Kadar Muhteşem Kitap!Edebiyat
YouTube kitap kanalımdaki Azerbaycan edebiyatı videosunda bu muhteşem kitabı önerdim: ytbe.one/FM7RoOXGSok
Hayatımda Azerbaycan Türkçesiyle okuduğum ilk kitap olma unvanına erişen o muhteşem eser... Ölülər!
Azerbaycan'la ilişkimizin Eurovision'da birbirimize 12 puan atmaktan öteye geçmesini istediğim için bu aralar Azerbaycan kültür ve sanatını tanıyorum. O yüzden de Azerbaycan edebiyatının değerli yazarlarını bir bir okuyup kitaplarını inceliyorum.
İlk olarak aklınıza şu soru gelebilir... Ana dili Türkçe olan biri Azerbaycan Türkçesiyle yazılmış bir kitabı okurken zorlanır mı? Aslında gerçekten de o kadar zorlanmaz. Evet başta biraz zorlanıyorsunuz ama sonrasında x harfinin Türkçede h harfi, q harfinin de k harfi yerine geçtiğini anlayınca işiniz gittikçe kolaylaşıyor.
Zaten aynı coğrafyanın insanlarıyız, hatta aynı kaderlerin. Aynı gökyüzüne bakıyoruz, aynı nefesi alıyoruz. İşgallere karşı nice savaşı göğüslemişiz beraber. Nice kitaplar çevirmişiz birbirimizin edebiyatından... Bütün bunlar aynıyken nasıl anlamayız ki birbirimizin dilinden?
Körü körüne inancın çok güzel örneklerinden biri bu kitap bence. Düşünsenize, bir gün bir ölünün dirildiği söyleniyor ve halk da sorgusuz sualsiz bunu söyleyen şeyhlere ve hocalara inanıyor... Yani bu millete birisi uçuyor, birisi diriliyor desen mutlaka bunlara inanacak müritler çıkar diyor bu kitap. Ama sadece tek kişi, yani İskender buna karşı gülüp geçiyor.
İskender, elinden şarabı, votkayı yani alkolü düşürmeyen biri. Fakat o haliyle bile gerçekleri sorgulayabilen, kendisini aklın yoluna adayabilen bilinci açık bir insan. O yüzden ben bu kitaptaki İskender'in cesaretine ve kurulu düzene karşı duruşuna bayıldım. Bize kral çıplak diyecek İskender'ler lazım. Hatta bu karakter 
Ömer Hayyam'ın 
Dörtlükler kitabındaki şu
Ömer Hayyam'ın Dörtlükler kitabındaki şuOğuz Aktürk isimli okura yanıt verildi
Röya Mirzəli
H.Cavid əsərlərini oxuduqdan sonra həyəcanınız və Azərbaycan ədəbiyyatına olan sevginiz birə beş artacaq, heç şübhə etmirəm.
Tek Kelimeyle Muhteşem!Edebiyat
YouTube kitap kanalımdaki Azerbaycan edebiyatı videosunda bu muhteşem kitabı önerdim: ytbe.one/FM7RoOXGSok
Hayatımda ilk kez Azerbaycan edebiyatı okuyorum ve bana başlıktaki cümleyi kurduran muhteşem bir kitap önermek istiyorum bugün size: Beş Katlı Evin Altıncı Katı.
Hayatınızda hiç Anar Rızayev diye bir yazar duydunuz mu? Açıkçası ben de sizler gibi duymamıştım. Kitaplarını okudukça da neler kaçırdığımı fark ettim. Reklamlar önümüze o kadar çok popüler yazar fırlatıyor ki, biz bunlar arasından kendi zevkimizi ve keşfedilmemiş harika kitapları bulamıyoruz.
Bence Ak Liman ile Beş Katlı Evin Altıncı Katı kitaplarında, mesela 
Stefan Zweig'ın novellalarından çok daha derinlikli duygular var. Yani Zweig ne kadar okunuyorsa Rızayev de bir o kadar okunmayı hak ediyor. Okura duygunun geçişi desen var, karakter işçiliği desen var, kurmaca desen var... Ama ne yazık ki popüler kültür bizim bu tür yazarlarla tanışmamızı engelliyor.
İtiraf ediyorum, Anar Rızayev'i okumadan önce bu kadar güzel kitaplarla karşılacağımı düşünmüyordum. "Kimmiş ya bu Anar Rızayev sanki?" modunda takılıyordum. Sonrasında kitabın neredeyse her cümlesiyle birlikte bir kuyuya düştüm. Bazen kuyudan tırmanıp dışarı çıkmaya çalıştım bazen de o kuyunun bana sağladığı küçücük mekanlarla barıştım. Bu kadar abartmama bakmayın, ben bir kitabı abartıyorsam emin olun ki boşuna abartmıyorumdur.
Hadi gelin, sizi harika bir alıntıyla tanıştırayım bu kitabın içinden:
"Ben hiç kimseyi seni sevdiğim gibi sevmedim ve şimdiye dek hiç kimseye de seni sevdiğimi söylemedim. İşte en büyük hakikat budur." (s. 84)
Şu sevginin güzelliğine ve mahremliğine bakar mısınız? Ama gerçekten bakın. Sadece okuyup geçmiş olmak için okumayın. Düşünün, içselleştirin ve şimdiki herkese açık Instagram ve Twitter sevgileriyle birlikte
Stefan Zweig'ın novellalarından çok daha derinlikli duygular var. Yani Zweig ne kadar okunuyorsa Rızayev de bir o kadar okunmayı hak ediyor. Okura duygunun geçişi desen var, karakter işçiliği desen var, kurmaca desen var... Ama ne yazık ki popüler kültür bizim bu tür yazarlarla tanışmamızı engelliyor.
İtiraf ediyorum, Anar Rızayev'i okumadan önce bu kadar güzel kitaplarla karşılacağımı düşünmüyordum. "Kimmiş ya bu Anar Rızayev sanki?" modunda takılıyordum. Sonrasında kitabın neredeyse her cümlesiyle birlikte bir kuyuya düştüm. Bazen kuyudan tırmanıp dışarı çıkmaya çalıştım bazen de o kuyunun bana sağladığı küçücük mekanlarla barıştım. Bu kadar abartmama bakmayın, ben bir kitabı abartıyorsam emin olun ki boşuna abartmıyorumdur.
Hadi gelin, sizi harika bir alıntıyla tanıştırayım bu kitabın içinden:
"Ben hiç kimseyi seni sevdiğim gibi sevmedim ve şimdiye dek hiç kimseye de seni sevdiğimi söylemedim. İşte en büyük hakikat budur." (s. 84)
Şu sevginin güzelliğine ve mahremliğine bakar mısınız? Ama gerçekten bakın. Sadece okuyup geçmiş olmak için okumayın. Düşünün, içselleştirin ve şimdiki herkese açık Instagram ve Twitter sevgileriyle birlikteHatice AKKAŞ isimli okura yanıt verildi
Röya Mirzəli
Haklısınız, Türk ve Azərbaycan edebiyatı daha fazla beğeniyi hak ediyor, ama sorun diğer dillere doğru düzgün çevirlerinin ve tanıtımlarının olmaması.