Yeryüzünde beni anlayacak tek kişi vardı, o da sendin. Çünkü en çok sana acı çektirmiştim, en çok seni hayal kırıklığına uğratmış, mutluluğunu elinden almış, ruhunu incitmiş tim. Evet, kendimle birlikte senin de hayatını mahvetmiştim. Belki "artık geçmişte kaldı, artık bunların hiçbir önemi yok" diyeceksin ama var. Sen okumasan da, bilmek istemesende anlatmak zorundayım.
Lütfen beni affet,lütfen bana kızma. Evet, biliyorum kırgınsın... belki de bana inanmayacaksın."Bunca yıldan sonra nereden geldim aklına?"diye sitem edebilirsin.Aslında hiçbir zaman çıkmamıştı ki aklımdan. Hiç bir zaman senden ayrı bir ben olmamıştım ki..
Ölüm,şehirlerimizi kaybetmekle başlar, vatanımızı kaybetmekle neticelenir. Şu anda, kabusu andıran bu duygu kemiriyor içimi. Şehrimi çoktan yitirdim, sıra vatanıma geldi. Belki onu da çoktan getirdim ama farkında değilim...