"Yeniden Zezé olmak ister miydin?"
...
Gölgem gibi peşimi bırakmayan o eski acı yine üzerime çöküyordu. Eskisi gibi Zezé olayım, bir şeker portakalı fidanı edineyim, Portekizlimi bir kez daha kaybedeyim, öyle mi?
Zaten yara almadan bu dünyada yaşayabilmek mümkün mü? Ancak biliyorum ki insan bu yaralarla büyüyor, var oluyor.
Varoluşun da kayboluşun da altındaki imza hep bu yaralara aittir. Başarılar da yenilgiler de bu yaraların eseri.