“Ölecek olan ve acıyı hisseden biriyim, ama aynı zamanda yaşayacak, belki bir gün mutluluğu bulacak biri. Çünkü artık mutluluk mümkün benim için. Çünkü mutluluk acının diğer yüzünde.”
Ruhsuz bir eğitim anlayışı benimsemiş öğretmenler yüzünden çocuklar, okula ayakkabılarında rüzgar tabanlıklar varmış gibi değil de bir cenaze törenine icabet ediyormuşçasına giderler.