Bu duvarların arasında bir hayat vardı.
Sabah uyanılan bir ev, akşam dönülen bir yer…
Duvara asılan bir resim, köşede duran bir televizyon,
küçük ama gerçek bir dünya.
6 Şubat’ta sadece binalar yıkılmadı.
Anılar yarım kaldı, cümleler tamamlanamadı,
vedalar söylenemedi.
Gidenlerin yokluğu hala içimizi acıtıyor.
Kalanların yükü ise çok ağır.
Unutmadık.
Unutamayız.
Bu duvarlarda kalan her iz, kalbimizde yaşamaya devam ediyor.