Sude Çatal
@Sudecatal
Sude Çatal
, bir kitap okudu8/10
Beğendi
·18 günde okudu
·Okunma: 21 Aralık 2019 02:30
·2019 3. kitabı
Oscar Wilde’ın en sevdiği çiçek nedir biliyor musunuz? Beyaz bir zambak. Çünkü güzelliğinden başka hiçbir şeye sahip değildir. Güzel olduğu kadar işe yaramazdır.
Çok sevdiğim bir romandır kendisi. Çok yeni yetmeyken okumuştum ve beni tanıyanlar da bilir ki bu kitabın yeri ayrıdır.Kısaca konusunu anlatıp giriş yapıyorum. Basil Hallward diye bir ressam var ve Dorian Gray’in portresini yapar. Ressamın evinde Lord Henry ile tanışır ve güzellik algısı tamamiyle farklı bir konuma gelir. Güzelliğinin solup gitmesinden korkar ve kendisi yerine portresinin yaşlanmasını diler. Böylece olaylar gelişir... Kitaptaki üç karakter de Wilde’dan farklı izler taşır. Basil’in olduğu kişi olduğunu, Lord Henry’nin dışarıdaki insanların olduğunu düşündüğü kişi olduğunu ve son olarak Dorian Gray’in de olmak istediği kişi olduğunu söylemiştir.
Lord Henry’e göre güzellik en yalın haliyle bir dehadır. Kendiliğinden bahşedilmiş en yüce şeydir, aynı güneşin doğması gibi suyun akması gibi kendiliğindendir. Güzelliğin yok olması ise bir kayıptır. Güzellikle gelen diğer şeyler ise onun kullanımı ve sonucunda da zevk ve heyecandır. Tabi zevk ve haz veren şeyler her zaman iyi değildir. Dorian Gray’in içindeki kötülük portresine yansır ve portresi her geçen gün çirkinleşirken kendisi güzel olarak kalır. Tabi kitapta genel toplum eleştirileri de vardır. Gray’in sırf yakışıklılığı yüzünden kötülük yapamayacağını ona konduramayan halk gibi. Veyahut zevklerinin kölesi olmuş ve ruhunu çirkinleştirmiş insanların güzelliklerinin hiçbir işe yaramadığı gibi. Bazı kitapların zamanları vardır ya hani bu kitabın da zamanı olduğunu düşünüyorum. Çok geç kalmadan okunması gerekiyor bence yoksa büyüsü güzellik gibi zamanla kaybolabiliyor.
İnsanlar doğuyor, büyüyor, çalışıyor, evleniyor, çocuk sahibi oluyor ve ölüyor. Bütün bu döngüdeki monotonluk, yaşamın getirdiği zorunluluklar ve saçmalıklar. Bu yandan yaşamak çok absürt gelmiyor mu size de ?
Albert Camus de bunu anlatmaya çalıyor. Yabancı kitabında Meursault hayat ona ne gösterirse göstersin aynı tepkisizliğiyle karşımıza çıkıyor. Annesi öldüğünde ve hatta kendi idam haberini aldığında dahi. Birini öldürdükten sonra soruyorlar ona neden yaptın? Çünkü güneş yaktı, çünkü hava sıcaktı çünkü yabancıyım ben size, yabancıyım kendime.. Üstelik bir kere vurdum sonra da iki kere daha vurdum.Neden vurdum bilmiyorum vursaydım da vurmasaydım da fark etmezdi. İşte böyle bir karakterden bahsediyoruz. Karıştırılmaması gereken husus ise Camus bir nihilist değil. Yaşamın belki bir yerlerde anlamı vardır ama o bile saçma değil mi? Yani absürdizm altında bakılmalı kitaba ve görüşlerine.Aynı zamanda Yabancı’yı okumadan önce Düşüş’ü okumanızı öneririm. Çünkü Yabancı kitabındaki Meursault zaten gelişim evresini tamamlamış ve hayatın saçmalığıyla karşılaşmış bir karakter. Peki bir insan nasıl bu duruma geliyor? Düşüş, adından da anlaşılacağı gibi düşüşü ve bunun kaçınılmazlığını anlatan bir kitap. Bir nevi Yabancı’ya hazırlayan ön okuma olarak görebilirsiniz gençler.10/10 kitaplardır.
Terbiye her zaman için merhametten de, sadakadan da, yardımdan da, içtenlikten de daha güvenilir bir şeydi. Tıpkı hak yememenin, karşındakine eşit şans tanımanın, adaletten önemli olması gibi. Büyük sayılan değerler, baskı altına girdiklerinde türlü mantık oyunlarıyla çözülüverirler. Ama terbiye, terbiyeydi. Koşullar ne olursa olsun, hiçbir zaman değişmezdi.
