Bana göre insan terk ettikleri, terk edebildikleri kadardır. Ardında bıraktıkları ne kadar büyük ve ne kadar kıymetliyse buldukları ve sahip oldukları da o kadar kıymetli oluyor.
"Herkesin bir hikâyesi var bence. Şöyle bir kenarda sessiz sakin bir yerde oturup anlatacağı, anlattıkça anlayacağı ve hatta bazen kendisinin dahi şaşıracağı bir hikâyesi var. Her birimiz için böyle değil mi zaten?
İnsanlara kızmama imkan yoktu, çünkü insanların en kıymetlisi, en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti; diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi? İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkan yoktu; çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına emniyet edebilir miydim?