neden, diye sormuştu deleuze, her aşk, her yaşantı, her olay bizi yaralıyor, paramparça ediyor? ’‘neden bütün olaylar hep bir salgın, savaş, yaralanma ya da ölüm türünden?” hiçbir zaman olaya eşitlenemiyoruz, diyordu deleuze - hep ya çok erkeniz ya da çok geç kalıyoruz; ya çok aceleciyiz ya çok pasif, ya çok ilerdeyiz ya erişemeyecek denli uzakta. ya şu: “bana çok zayıf, kırılgan gelen hayatım, kayıp gidiyor elimden”; ya da bu: “hayata karşı zayıf olan ben kendimim, beni altüst eden, benimle hiçbir alakası olmayan biricik şeylerini ortalığa döküp saçan hayat.
Reklam
Ağır ağır sürüklenen bu halkın bilincini besleyen nasıl bir rüyaydı da katlanabiliyordu yazgısına? Hakikatle yaşaması imkansızdı, kederinden ölüverirdi kendisine dair hakikati bilse. Aslında insanlar akıldan ya da da hakikatten değil, sırf doğdukları için yaşarlar ve kalpleri, çarptığı müddetçe, çaresizliklerini işleyip parçalara böler, kendi de sabırla çalışmaktan cevherini yitirerek viran olur.
6/10
19 günde okudu
·2022 48. kitabı
“ne istediğimi kendim de bilmiyordum;
hayattan korkuyordum, hayattan kaçıp uzaklaşmak istiyordum ama yine de hayattan bir şeyler bekliyordum.”
'bir yeri gerçekten ve toptan terketmeyen, yeni bir yola çıkamaz: tanrı lut'a boşuna dememişti ya, geriye bakmayacaksın diye.''
Reklam