Amerikalı çocuk psikoloğu Charles C.
Finn tarafndan yazılmış bir şiiri sizlerle paylaşmak istiyorum.
SÖYLEMEDİKLERİMİ İŞİTİN LÜTFEN
Bana aldanmayın!
Yüzüm bir maskedir,
Sizi aldatmasın
Binlerce maskem var,
Çıkarmaya korktuğum,
Ve,
Hiçbiri ben değilim
Olmadığımı göstermek
ikinci doğam oldu
'Kendinden emin biri" dersiniz,
Sanki güllük gülistanlık
Benim için her şey...
Adım güven belirtir,
Ve,
Oyunumun adı
Ağırbaşlılıktır"
İçimde ve dışımda denizler sakin
Her şeyin kumandarı ben..
Kimseye gereksinme duymayan
Ben...
Fakat, inanmayın bana,
Lütfen!..
Her şey dışta düzgün ve cilal,
Hiç yıpranmayan, her zaman saklayan
○ maske!.
Belki Ketreyidler rüzgârdan korunmak için çadırlarda kalıyordu. Belki de, diye düşündü Rin, böylesi parlak yıldızlar varken, evrenin üstünde uzandığına inanıyorsan geçici bir somutluk hissi yaratabilmek için çadırlar inşa ediyorsundur. Yoksa bu ulu varlığın gölgesinde önemsiz olduğuna inanabilirsin.
Rin gibilerinin elini bir sallamasıyla doğal afetler dünya denen satranç tahtasındaki alakasız taşlar gibi beliriveriyor ve milyonlar yok oluyordu. Onun gibiler - tüm şamanlar- sanki kumdan kaleler, camdan evler, hedef alınıp yok edilebilecek varlıklarmış gibi koca koca şehirlerin üstünde tepinen çocuklardı.