Dünyanın güzelliğini yadsıyan artık salt yaşamanın tadına varamayan insandır. Altında yaşadığı göğü, üstünde gezdiği toprağı, akan suları göremeyen insandır. Görkemli doğa ortasında görmeden dolaşan, bakankör olan insandır. Yunuslar, balıklar, kuşlar, kurtlar, tilkiler ne pahasına olursa olsun hem de börtü böcekler bu dünyanın tadını çıkarırlar. Hayvan olmak bu çağda insan olmaktan daha mutluluktur.
İstanbul şehir, insanların birbirlerini yemeleri, kötülemeleri, sömürmeleri, öldürmeleri, düşman olmaları üstüne her gün yeni yeni tuzaklar kurmuyor mu?