Motorlarımız gecenin ikisinde sessiz caddelerde gök gürültüsünü andıran sesleriyle şaha kalkmış demir atlardı. Bu sesi gürültücü bulan artık hayatlarında heyecan namına hiçbir şey kalmamış insanlara acırdım. Televizyon denen o aptal kutusunun karşısında tükettikleri ömürlerinin hiç farkına bile varmıyorlardı. Benim o sesle nasıl gurur duyduğumu, nasıl şahlandığımı bilselerdi keşke...
Yine de toplumun güçlü, katı ve korkutucu olduğunu düşünerek yaşasam da Horiki öyle deyince, "Toplum derken, kendinden bahsetmiyor musun?" Lafı dilimin ucuna kadar geldi.
Toplum bunu affetmez.
Toplum değil, sen affetmezsin değil mi?
Toplum bunu kötü karşılar.
Toplum değil, sen kötü karşılarsın değil mi?
Toplum bir çırpıda seni ezer.
Toplum değil, sen ezersin değil mi?