Onur Biçer
@Tolkien_
Kitap içerikleri paylaştığım YouTube kanalıma ulaşmak için:
youtube.com/@OnurunKitapligi
Instagram hesabıma ulaşmak için:
instagram.com/onurun_kitaplig...
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Yüksek lisans
İstanbul
İstanbul, 5 Mart 1990
334 okur puanıEkim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Bu Köyde Yılanın Her Türlüsü Var
Yılanların Öcü, 1940-1960 dönemi Türk edebiyatının toplumcu gerçekçi anlayışla yazılan önemli romanlarından biri. Yazar bu romanı 1954’te yazmıştır fakat roman 1958’de yayımlanmıştır. 1962 yılında Fakir Baykurt tarafından yazılmış ön sözde de kitabın yayımlanmasından sonra yaşanan sıkıntılar anlatılmış. Kitabın müstehcen olduğu ve sol propaganda yaptığı yönünde kovuşturma açılmış. Hatta Meclis’te dahi kitap hakkında tartışmalar yaşanmış. Bu zaman zarfında Fakir Baykurt öğretmenlikten de uzaklaştırılmış.
Bunları başlangıçta söyleme sebebim, romanın bir derdinin olması. Baykurt köy enstitüsünde eğitim görmüş bir öğretmen. Hem aldığı eğitim hem yaşadığı coğrafya insanları yakından gözlemlemesinde etkili olmuş. Anlattıkları hayatın içinden, gerçek kesitler. Kendisi de Burdur-Yeşilova doğumlu. Romandaki mekân da Burdur ilinin, Yeşilova ilçesinin, Karataş köyüdür. 50’li yılların Türkiye’sinde geçen gerçek bir hikâyedir anlatılan. Yazar, bu romanı kaleme aldığında sadece 28 yaşındaymış, bu da oldukça dikkat çekici.
Yılanların Öcü bir üçlemenin ilk kitabı. Irazca Üçlemesi ya da Yılanların Öcü Üçlemesi olarak da anılıyor. İki kez filmi de çekilmiş. Birini çok eskiden izlemiştim ama pek hatırlamıyorum. Fırsat bulursam tekrar izlemek istiyorum.
Sizlere romanı uzun uzun özetlemeyeceğim. Oldukça akıcı ve basit bir olay örgüsüne sahip. Ama illa özetlemek gerekirse; yoksulu ezmek isteyen, parasına güvenen, onu âdeta aptal yerine koymaya çalışan kurnazlarla -ya da yılanlarla diyelim-, saf köylünün çatışması anlatılıyor diyebiliriz. Kara Bayram ve ailesi hikâyenin odak noktası. Bu kendi hâlinde kıt kanaat yaşamaya çalışan ailenin köy içindeki evinin önüne köyün ileri gelenlerinden bir adam ev yaptırmak ister. Muhtardan ev için yer satın alır, bu yer de Kara Bayramların evinin tam
Komik Birisin Hanife Hanım Teyze
Bu kitabı birkaç arkadaşımda görmüştüm. Kitabın başlığındaki İstanbul ibaresini de görünce çok düşünmeden aldım. Mahmut Yesari’nin üslubu çok keyifli. Hüseyin Rahmi, Ahmet Rasim, Osman Cemal Kaygılı gibi yazarları da bu eğlenceli üslupları sebebiyle çok seviyorum. Mahmut Yesari de onlardan biri. Edebiyatı sokağa taşıyan tüm yazarlar bana çok keyif veriyor.
Bu kitapta da Hanife Hanım özelinde İstanbul’da gezintiye çıkıyor, onun yaşadığı maceraları okuyoruz. Peki kimdir bu Hanife Hanım? Aslında daha Yesari küçükken evlerine sürekli gelip giden biridir Hanife Kadın. Bu kitaptaki yazıları da anılarından hareketle yazmış. Bu yazılar, 1930’ların başında Yeni Gün gazetesinde yayımlanmış. Bazı yazılarda tarih var fakat genelinde yok. Onun sebebi de bu yazılar, yıllar sonra ciltlenirken üst tarafları tıraşlanmış. Tarihler de hep o tıraşlanan bölümlerde yazıyormuş.
Dönemin İstanbul’unu Hanife Hanım’ın gözünden oldukça komik bir şekilde anlatan Yesari, Hanife Hanım’la birlikte anlatıların başkahramanıdır. Yesari, Hanife Hanım’ı gezdirir, ona âdeta rehberlik yapar. Stada, baloya, sinemaya; daha birçok farklı yere birlikte giderler. Hanife Hanım genellikle kelimeleri yanlış anlar; sorduğu sorulara aldığı cevaplarla tatmin olmaz. Yazılarda yanlış anlaşılmalara dayalı bir güldürü olduğunu söyleyebiliriz. Bu biraz da geleneksel Türk tiyatromuzdan kalan bir alışkanlık.
Hanife Hanım Fatih, Çarşambalıdır. Herkesi tanır, tanımadıklarını da mutlaka birine benzetir. Gittiği her yerde onu tanıyanlar tarafından kendisine hürmet gösterilir ve saygıda kusur edilmez. Her uğradığı yerde ağırlanır, güzelce uğurlanır. Zaman zaman pot da kırar, patavatsızca sözler de sarf eder.
Yazıların en keyifli yanı; dönemin gazetecilerini, yazarlarını, siyasilerini ve yine birçok alanda tanınmış önemli
Vampir Romanlarının Atası: Dracula
Son okuduğum kitapta Dracula’dan çokça bahsedilince sanırım bu bir işaret, Dracula’yı okumalıyım dedim. Anlık bir kararla raftan Dracula’yı çektim ve okumaya başladım. Baştan söyleyeyim, bu incelemede tadınızı kaçıracak bir detay, yani bilinen adıyla ‘‘spoiler’’ yok. Kitap, 1897’de yayımlanmış, artık kült bir eser özelliği gösteren önemli bir korku romanı. Korku romanlarının belki en eskisi değil ama özellikle vampir temalı korku-gerilim romanlarının atası diyebiliriz. Kendisinden sonra yazılan vampir romanlarını etkilemiş, yüzlerce filme konu olmuş bir roman Dracula. Burada bahsedilen Kont Dracula ise Kazıklı Voyvoda olarak bilinen Vlad Dracula’dır. Hikâye o kadar benimsenmiş ve yayılmıştır ki sanki gerçekten Vlad Dracula’nın vampir olduğu gibi bir inanış ortaya çıkmıştır. Tabii bunun herhangi bir gerçekliği yoktur.
Ben normalde korku olsun, gerilim olsun bu tip konularda kitaplar okumam çünkü korkarım. Fakat artık bu alandan da eksik kalmak istemediğimden kült bir eserle okumaya başlamak istedim. İşin garip tarafıysa daha çocuk yaşlarda ‘‘Küçük Vampir’’ serisini yalayıp yutmuş, Thomas Brezina’nın korku kitaplarını da ayıla bayıla okumuş biri olarak büyüdükçe korku kitaplarından ve filmlerinden uzaklaşmış olmam.
Dracula hemen hemen baştan sonra günlük ve mektuplardan oluşan bir kitap. Bazı kaynaklarda mektup roman şeklinde adlandırılmış ama bence tam olarak öyle de değil. Mektup, hikâyenin anlatımında çok bir yer tutmuyor. Anlatımda asıl kullanılan tür günlük. Günlük şeklinde yazılmış bir roman desek daha doğru olur.
Romanın konusuna pek değinmeyeceğim. Özetini okumak isteyen her yerden bulur ve okur. Ben daha çok bu romanı önemli kılan, dikkatimi çeken bazı noktalardan bahsedeceğim. Öncelikle hikâye kurgusunun günlük ve mektuplara dayanması çok hoşuma gitti.