"Senin o papazların, o sahte yobazların bilsinler ki onlarsız daha rahat ölünebilir; bilsinler ki rahat bir ölüm için din değil, cesaret ve mantık gereklidir."
Çok mutluyum. Veya belki - mutlu olduğumu söylemek tuhaf, çünkü pek çok açıdan hiç de mutlu değilim. Biliyorsun, daha önce sözünü ettiğimiz yas ve pişmanlık yüzünden. Ama burada seninle olmak kendimi gerçekten çok iyi hissetmemi sağlıyor. Ve bence doğru bir şey. Yaş farkından memnun olmadığını biliyorum ama bence önemi yok. Uzakta yaşamamızın da önemi yok. Zaten o kadar da uzak sayılmaz. Beni yeniden görmek isteyeceğini varsayarak söylemiyorum, bunu bilemem. Ama seninle tanıştığım için çok mutluyum. Hayatta olduğunu bilmenin bile hayatımı güzelleştireceğini düşünüyorum. Yalnızca hatırlamanın bile - seninle olduğumu, birlikte böyle hoş bir deneyimi paylaştığımızı.
Biriyle konuşmaya çalıştığımda çoğu zaman gerçekten sıkıcıymışım gibi hissediyorum. Çünkü konuştuğum kişinin dalıp gittiğini, söylediklerimle hiç ilgilenmediğini fark ediyorum. O yüzden fazla konuşmuyorum genellikle, sanırım. Arkadaşlarımla bile pek konuşmuyorum. Aklıma söyleyecek bir şey gelebiliyor ama diğer herkesin bakış açısından ne kadar sıkıcı olacağını düşünüp söylemiyorum.