Dedi:- Söylə sən, barı Rüstəmmisən,
Xəyanətlə öz oğlunu öldürmüsən?!
Bacardıqca verdim işarə sənə
Məhəbbət izi düşmədi qəlbinə!
O gün ki, qapında vuruldu təbil,
Anam gəldi ağlar, mənə açdı dil,
Ferağımda öz canını dağladı,
Qoluma bu qolbağı o bağladı.
Dedi: yadigardır atandan,apar,
Elə gün gələr ki, dadına çatar!
Budur , gəldi,çatdı elə bir zaman,
Ata qarşısında oğul verdi can!
"Orasına çatanda birdə oxu , Əmir ağa", - Həsən bu hissəni təkrar-təkrar oxumağı xahiş edərdi. Hərdən bu misraları oxuyanda Həsənin gözləri yaşla dolardı. Mən isə onun göz yaşlarının kimin üçün axdığını düşünərdim - dərddən sarsılmış, üzünü,pal-paltarlarını cırıb, başına kül tökən Rüstəm üçünmü,yoxsa ölərkən də, sadəcə, atasının məhəbbətinə ehtiyacı olan Söhrabdan ötrümü ağlayırdı?
İnsan ömrü boyu, görəsən, neçə vidalaşma yaşayır? Uşaqlıqla , yeniyetməliklə, gəncliklə, sağlamlıqla, səbrlə, ümidlərlə vidalaşmalı olursan, bunların içində, məncə, ən ağırı- sevdiyin insanlarla vidalaşmaqdır. Fiziki baxımdan qopa bilərsən, amma qəlbin onlarla heç vaxt vidalaşmır.