Yusuf Gezener
@Yuzarsif29
Bir daha hiç böyle yürümedik. Oslo'ya geri döndüğümüzde annem yeniden yeniden ağırlığının içine gömüldü ve yaşamının sonuna kadar orada kaldı. Ama Karlstad'da o gün sokakta kol kola yürümüştük. Yeni takım elbisem üzerime tam olmuyor, attığım her adımda sanki üzerimde hiçbir şey yokmuş gibi hareketlerime uyum sağlıyordu. Evlerin arasından esen nehir rüzgârı hâlâ buz gibiydi, elimi sımsıkı yumruk yaptığım zaman avucuma batırdığım tırnaklarım yüzünden elim şişmişti, acıyordu ama yine de tam o anda her şey harika geliyordu bana; takım elbisem güzeldi, bu şehrin parke taşlı kaldırımlarında yürümek güzeldi. Canımızın ne zaman acıyacağına gerçekten kendimiz karar veririz.
Reklam
"Bir de zevk düşkünü insanlar vardır, onlar için bu tür hayat aksesuarları elzemdir; etraflarında lüzumsuz adam olmazsa sıkılırlar! Bir yerlerde kalmış tütün tabakasını kim onlar için arayıp bulacak, yere düşen mendili kim kaldırıp verecek? Baş ağrılarını kime anlatacak, kime kendilerini acındırıcaklar? Kötü rüyalarını kime anlatıp yorumlatacaklar? Uyumadan önce kim onlara kitap okuyup uykularının gelmesini sağlayacak? Bazen de bu çulsuzlar alışveriş için en yakın kasabaya gönderilir, ev işlerine yardım ederler. Bu işlerle efendileri uğraşacak değil ya!"
"İhtiras! İhtiras şiirde ya da aktörlerin pardösüleri omuzlarında, hançerle gezindikleri sahnelerde iyidir; oyun bitince kurbanlarla katiller birlikte gider akşam yemeği yer. İhtiraslar da böyle bitseydi ne iyi olurdu! Oysa ihtiras, arkasında mutluluk değil, duman ve leş kokusu bırakır! Ondan hatıra olarak geriye yalnızca utanç ve saç baş yolma kalır. Nihayet, başınıza bu felaket gelirse, ihtirasınıza yenik düşerseniz, her halükârda kendinizi çok inişli çıkışlı, katlanılmaz bir dağ yolunda düşmüş gibi hissedeceksiniz; üstelik atlarınız tökezlemekte, sürücünüzse bitkindir. Köyünüz artık uzaklarda görünmektedir, onu kaybetmeden çabucak şu tehlikeli yeri geçmeniz gerekir..."
...fakat ona şunu da söyleyin: Ben akıllarına geleni çaldıkları bir çalgı değilim; bugün kapı dışarı edilip de yarın ıslıkla tekrar çağrılan bir adam değilim; başkasının yerini tutacak biri, yedek nişanlı değilim; hizmetçilere ayrılmış yemek değilim.
"derler ki insanlar bir zamanlar ağaçlarda yaşarmış, birisi yüksek bir daldan memnun değilmiş herhalde ki, şimdi ayakların düz toprağa basıyor"
