I found a place so safe not a single tear
.
Sadece kısa alıntıları değil bazen olayları paylaşmayı da seviyorum fikir sahibi olunsun diye veya güzel bulduğum için.
Yine içime ne olduğunu anlamlandıramadığım bir duygu giriyor. Sevinç mi? Korku mu? Nedir bilmiyorum ama sanki benliğimin ta derinlerinden gelmekte. Henüz öylesine belirsiz ki, varlığıyla yokluğu bir.
Hastalık, kaza, yağmacılar derken daha nicesi yolumuzu bekliyor. İnsan dünya yüzünde, gizli nişancılar için bir hefef tahtasıdır. Bir Senegalli nöbetçi, bir peygamber edasıyla hatırlatıyor bize bunu. Parolayı veriyoruz, "Fransız," diyor, sonra o kara meleğin önünden geçiyoruz. Daha rahat nefes alıyoruz. Bu tehlike, bize büyük bir soyluluk getirmişti... Ama dünya artık o aynı dünya değildi. Bir kez daha bu çöl, görkemli bir dünya olmuştu. Herhangi bir yerde yollara düşmüş ama hiçbir zaman gelmeyecek olan o Mağripli çete, tanrılaştırıyordu kendini.
Tanıdık olduğumuz kuyunun etrafı aydınlattığını yeni fark ediyoruz. Görünmeyen bir kadın, bütün bir evi böyle sevince boğabilir. Kuyunun da etkisi oldukça derindir, aynı sevda gibi...