Selma
@__st__
"Şimdi tutturduğum yolu sonuna dek sürdürmek zorundayım; okumazsam, kendi bildiğim gibi çalışmazsam, hiçbir şey yapmazsam, aramaktan vazgeçersem, işte o zaman yok olurum. En acı yazgı olur benimki."
ve o kadar ölüyüm ki
ölümden başka hiçbir şey
kanıtlayamaz varlığımı
Selma
Yaş günümü her sene biraz daha fazla soruyla karşılar oldum. Bazen yaptığım şey soru sormak değil adeta kafamın içinde sorgu masası kurmak oluyor. Yaşamla ve yaşadıklarımla yüzleşip kendimle hesaplaşıyorum (mümkün olduğunca) ve bunun zemininin son derece kaygan olduğunun da farkındayım. Gerçekten ve içten gelerek "İyi ki doğmuşum" diyebilecek miyim acaba bir yaş günümde.. Ne olursa "işte şimdi var olduğumu iliklerime kadar hissediyorum" diyebilirim, varlığım ne ile kanıtlanabilir?..
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Descartes Tanrı'nın varlığının mantık yoluyla ispat edilebileceğine inanıyordu. Pascal ise farklı düşünüyordu. Onun için Tanrı inancı kalp ve imanla ilgili bir meseleydi.
Selma
Descartes okumayı, onun hakkında anlatılanları dinlemeyi seviyorum. Sanırım bunun en önemli sebebi her şeyi mantıkla çözmeye yönelik çabasının bana tanıdık geliyor olması. :)
Felsefe bir düşünme sanatıdır.
Sayfa 89
Selma
İhsan Fazlıoğlu hocamız, düşünmek ise kendi içine düşmektir, diyerek devam ettirirdi bu cümleyi.
Kocam gömleğimi ütüledin mi dediğinde
Sorumsuz bir kadın değilim, bir yere kadar elimden geleni yapıyorum, bir yerden sonrasını düşünmek istemiyorum.
Selma
Alıntılar için kullandığınız başlıklarla kitabı yeniden yorumlamış gibisiniz. Hepsini art arda okuyunca çok eğlendim, teşekkür ederim. 🤭🌸
Kadın öğretmenlik, doktorluk gibi hemcinslerine hizmet verdiği kız okulları ve kadın hastaneleri gibi alanlar müstesna, hayatın sair şubelerinden çekilmeli. Bütün birikimini, geleceği inşa edecek çocuklarına aktarmalı.
Selma
Yaşadığımız toplumda bu konu tartışmaya son derece müsait fakat teslim vakti gelmiş bir aylık staj dosyasına bir gün bile yazmamış olan ben için evlerimize çekilmemiz gayet makul. Hatta itiraf ediyorum kadınlar bu tuhaf rekabeti bırakırsa ben evimde ilmi konularla meşgul olmayı seve seve tercih ederim. Farklı alanlardaki tüm deneyimlerime bir buçuk aylık grafik tasarım tecrübemi de ekleyerek artık eminim ki iş dünyası çok yönlü yıpratıcı. Erkeklerin iş dünyasından etkilenmelerini önleyici bir sistemleri var gibi ama kadınlar her şeyle mücadele ederken birbirleriyle de mücadele etmekten tuhaf bir haz alıyor gibiler (bence bu korkunç bir şey). Yani zaten yorucu olan bir hayatın içinde bir de bizi yormaktan zevk alan hemcinslerimizle mücadele etmek zorunda kalmamız an meselesi. (Bu arada ben herhangi bir kötü muamele görmedim, yalnızca elimde olmadan çok fazla gözlemledim.) Çok sevdiğim bir alanda fakat sorguladığım bir ortamda hangi duygu ağır basmalı acaba? İçimde kendime yöneltip durduğum sorularımın altı da boş değil üstelik, değer dünyamla temas ediyor çoğu huzursuzluğum. Takılı kaldım yine bir İsmet Özel mısrasında: "Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster,kırılacak odunu..."
Neyse şimdi gidip bu güzel (!) duygu, düşünce ve gözlemlerimi yok sayarak staj dosyamı doldurayım.
Dokunsalar ağlayacakmışım da okuduğum kitaptaki bu alıntı dokunmuş gibi...