Dilek
@_dlk__
Tanrım! Hapishane, ne kadar utanç verici bir şey! Her şeyi kirleten bir zehir var orada. Her şey soluyor, hatta şu on beş yaşındaki kızın şarkısı bile! Orada bir kuş buluyorsunuz, kanadında çamur var; güzel bir çiçek alıyorsunuz elinize, kokluyorsunuz onu, pis kokuyor.
"Ve yine de, ey sefil yasalar, sefil insanlar, ben kötü biri değildim!
Ah! Birkaç saat sonra ölecek olmak ve bir yıl önce, aynı gün, özgür ve suçsuz olduğumu, güz gezintileri yaptığımı, ağaçların altında dolaştığımı ve yapraklar arasında yürüdüğümü düşünmek!"
Kitabın önsöz kısmında idam cezası çok mantıklı bir şekilde eleştiriliyor. Şu kısım genel olarak özetliyor önsözü: " Victor Hugo, cezayı verip insanı yok etmenin yerine, suçluları iyileştirmeyi öğütlemektedir. Yok etme gücünün Tanrı’ya özgü olduğunu vurgulamaktadır; çünkü bu yok etme eyleminde bulunan insanoğlu, bunu yaparken içindeki nefret dolu duygularını boşaltmakta ve yabanıl bir tören için ortam yaratmakta ve onu süslemektedir."
Kitabın içeriğine gelirsem mahkûmun çaresizliği, iç dünyasındaki çatışmalar hepsi çok iyi bir şekilde aktarılmış, okuyana hissettiriliyor mahkûmun yaşadığı duygular. Ben özellikle bazı bölümlerde çok etkilenmiştim. Kitaba tek eleştirim son kısmı. Sonu bence çok havada bitti. Yani kitabı bitirdikten sonra durup bekledim ne olduğunu anlamaya çalıştım, soru işaretleri kaldı kafamda. Ama belki de yazarın amacı budur, bilemem. Bence sonu daha etkileyici bitebilirdi.
Kendini yargılamak başkalarını yargılamaktan çok daha güçtür. Kendini yargılamayı başarabilirsen gerçek bir bilgesin demektir.