Semih
@_sc_
And you know life's too hard to figure out alone... Alan Parsons
410 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
"Kusur benim imzamdır. Bir ismim olduğu sürece bir kusurum da olacak ve olmalı."
Sayfa 140
Reklam
Konuların ilişkisi ve kapakların tasarımı dikkatimi çekti. Benzerlik tesadüf mü acaba?
İşte bunlar hep illuminati!
Hayli Duyarlı Kişi - 
Elaine Aron
Affedersiniz İçedönük - 
Gözde Attila
Hayli Duyarlı Kişi - Elaine Aron
Affedersiniz İçedönük - Gözde AttilaHans, toni, coni...
Puan vermedi·256 syf.·
2026 6. kitabı
Çok etkileyici bir konu seçen yazar, kitabı çiçek, böcek, çevre tasvirlerine kurban etmiş gibi hissettirdi. Ya da ben kitabı doğru zamanda okuyamadım, bilemiyorum. Almanya'nın çayırları yazarın burnunda tütmüş olacak ki bir türlü Hans'ın kafasının içinde dönen kaosa, içerisinde sıkıştığı duygusal yoğunluğa odaklanamadı. Belki de kasvetli havayı biraz dağıtmaya çalışıyordu, yine de kısa bir kitap için yorucu bir okumaydı.
Zeki bir çocuk olan Hans, babasını ve öğretmenlerinin sözlerini dinleyerek sıkı çalışmaya yoğunlaşır. Ancak bu sıkı çalışma sonrası elde edilecek kazancı gerçekten kendisi mi istiyordur, yoksa etrafındakilerin hedeflerini gerçekleştirmek için kendini mi paralıyordur? Okul çıkışları çalışır, yazları çalışır, nefes aldığı her anı üzerine yüklenen sorumluluğun üstesinden gelebilmek için kullanır. Ona hedefler koyan insanları mutlu etmeye çalışırken yaşıtlarından uzaklaşır ve dışlanır.
Bir süre sonra çalışmaları meyvelerini vermeye başlar, çevresindeki tüm öğrencileri geçer ancak sürekli kafasının içini kemiren bir kurt vardır. Acaba gerçekten sınavın üstesinden gelecek bilgiye sahip midir, yoksa kendini mi kandırıyordur? Sonu olmayan bu yarışta basamakları çıktıkça yeni hedefler önüne gelmeye devam eder. Nefes almadan bu hedeflere yetişmek için koşturan Hans bir yerden sonra yorgun düşer.
O kadar bunalmış hisseder ki bu duygulardan uzaklaşacak, kendini paylaşacak birilerini arar. Ancak kendini hapsettiği bu yoğun çalışma temposu onu biraz da hayatı nasıl yaşayacağını anlamaktan alıkoymuştur.
O kadar gerçekçi bir hikaye ki, eminim herkes kendisinden bir parça bulacaktır. Aileler ve öğretmenler çoğu zaman çocuk için en iyisini bildiğini düşünür ancak çok azı çocuğun gerçekten neye ihtiyacı olduğunu anlayabilir. Bunu hatırlatmak için ebeveynlere
ve sonsuza dek mutlu yaşadılar...
Puan vermedi·168 syf.·
2026 5. kitabı
Erkekler beni artık hiç çekici bulmuyor diye üzülen bir kadın, şok eden olaylar silsilesinin perdesini aralıyor. Nasıl mı? Sevgilisine dert yanarak! Dur bir saniye, bu bir ilişkinin hangi seviyesi diye biz okurlar düşünürken, bazı sebeplerden ötürü kendisiyle asla evlenilmeyeceği önceden bildirilmiş sevgili damat adayımız olaya giriyor. Şey yani birlikte yaşadığı adam! Tamam yasal bağlayıcılık yok ama karşılıklı sevgi, saygı nerede? Bizler kendisinden "- Ne diyon la sen değişik" girişini beklerken damat olamayacak damadımız ne yapsa beğenirsiniz? Hâlâ başka adamlar tarafından da arzulanacak bir kadın olduğuna ikna girişimi başlatıyor. (Şu andan itibaren ocak dışındasın yavru kurt!) Sonrasında bir takım tatsız olaylar, arkadan çevrilen işler, gizli saklı adımlar vs.
Yazar farklı bakış açıları ile hikayeyi ele alırken okuyucuyu bağlamak adına, bir gizemi ortaya çıkarmaya çalışan dedektif misali soru-cevaplar şeklinde bir kurgu oluşturmuş. Acaba öyle mi, acaba böyle mi diye hatalı çıkarımlarla sizleri istediği sona ulaştırmaya çalışıyor. Ancak bir yerden sonra ilerleyişi basit bulmuş olacak ki, hiç beklenmeyen bir iş yapıyor ve hikayeyi tamamen soyut bir katmana taşıyor. Bu da okuyucuya ben ne okudum şimdi, buraya nereden geldik gibi sorular sorduruyor.
Duygu aktarımı için bence bu tip yöntemler başarılı işliyor çünkü ortada bir boşluk varsa okuyucu kendi yaşanmışlıklarından veya o anki duygu durumundan bir şeylerle hikayeyi bütünleştirerek memnun devam edebiliyor. Yazar bunu hissettirmek istemiş diye kendine telkinde bulunup mutlu ayrılabiliyorsun. Hâlbuki tamamen başka bir hissi geçirmeye çalışmış da olabilir.
Yine de bana göre, kitapta ne olduğunu tam tarif edemediğim bir eksiklik, bir olmamışlık var. Belki de yazarın amacını anlayacak seviyeye
Puan vermedi·96 syf.·
2026 3. kitabı
Güzel günler görür müyüz diye ümitlendiğimiz bu yıl da savaşlarla başladı. Genç-yaşlı, kadın-çocuk demeden insanlar öldürülmeye devam ediyor. Uzakta olan bizler için her şey sayılardan ibaretken, içinde olanların yaşadığı acıları tam olarak anlamanın mümkün olduğunu sanmıyorum.
Yine de ibretlik bazı yaşanmışlıklar var ki, neden savaş çığırtkanlığı yapmamak gerektiğini çok net bir şekilde ortaya koyuyor. Sadako küçücük bir çocuk. Daha neler olup bittiğini yeni yeni anladığı dünyada tek dileği koşmak. Ancak yapamıyor, vücudunda bir problem var, ne kadar görmezden gelmeye çalışsa da vücudu bir yerde dayanma sınırına ulaşıyor. Savaş hastalığıymış, öyle söylüyorlar, sonrası yokuş aşağı...
Milyonlarca insanın hayatını kaydıran ve nesillerce sürecek acılara sebep olan bir karar verilmiş, atom bombası kullanılmış. Yıllar sonra ufacık bir çocuk kendisini hastanede buluyor. Her şeye rağmen cesur, her şeye rağmen ümitli. Kağıttan bin tane turna kuşu katlamak her şeyi geride bırakacak dileğini dilemek istiyor. Katladıkça daha güzel turna kuşları ortaya çıkıyor, onu destekleyen herkes hastaneye bulabildiği kağıtları getiriyor. Ancak her bitirdiği turna kuşundan sonra biraz daha yorgun düşüyor.
Kısa ancak etkileyici bir kitap. Her şeyin en baştan belli olduğu ancak bunun önemli olmadığı kitaplardan birisi. Zaten hayatımız yeterince yorucu daha fazla yükü kaldıramam mı dersiniz, yoksa ne hayatlar var, ne olursa olsun halimize şükür mü dersiniz bilemiyorum. Tercih size kalmış.
Dipnot:
Kitabın sonunda turna kuşu katlamayı tarif eden bir bölüm de var. Ancak okuduğum baskıda şöyle ufak bir hata var: "Turnayı yapmak için 15cm x 20cm ebatlarında kare şeklinde ince bir kâğıda" ihtiyaç olduğu söyleniyor. Ölçüler (dikdörtgen) mi doğru yoksa kare ifadesi mi doğru diye
Reklam