Beş Şehir, yazarla tanışma kitabım oluyor. Yazar, Ankara, Erzurum, Konya, Bursa ve İstanbul’u yaşadığı dönemlerde kendi gözünden anlatıyor.
Kısacası Ankara’da Anadolu Selçuklu Devleti zamanını, Erzurum’da 93 Harbi dönemini, Konya’da da yine Anadolu Selçuklu Devleti’ni 1243 Kösedağ Savaşı’nın etkilerini, Bursa’da Osmanlı Devleti’ni ve İstanbul’da da Sultan Abdülmecit, Sultan Abdülaziz ve 2. Abdülhamit dönemi ve sonrasını anlatıyor.
Dönemin her açıdan etkilerini gözler önüne seriyor.
Sadece okurken çok sıkıldığım yerler oldu.Bu anlatılan konular bende çok taze olduğu için tekrar bu kitapta o bölümleri okumak sıkıcı geldi. Ama alıntıları çok güzeldi.
Belki de- keyifli okuyabilmem açısından-kitabın zamanı benim için şu an değildir.
Kitapla ve sevgiyle kalınız :))
Prens, İnsanlığın Anatomisi
Niccolò Machiavelli tarafından 1513 yılında genç prens Lorenzo Medici'ye hediye olarak sunulan siyâsetnâmedir. Eserin muhtevası hükümdarlık yapmakta yahut yeni olacak prenslere tavsiyeler verilmesi şeklindedir. Her bir tavsiye kendi içinde bölümlere ayrılmış ve içeriği Machiavelli'nin derin tecessüs ve akıl yürütmeleriyle yazılmıştır.
Evvelâ kitabın dünya edebiyatındaki yerine bakmak gerek. Prens veya Hükümdar dediğim gibi siyasetname türündedir. Machiavelli'den önce de sonra da bu türde kitaplar yazılmıştır ancak kitabın ayırıcı vasfı, hükmedene basit tavsiyeler vermesinden değil; hükmedilene dair katıksız gerçekliği vermesindendir. Evet, çoğu siyasetname yazarı bu saf gerçekliği verdiğini düşünerek yazıldı. Ancak sanmıyorum ki insanı bu denli dürtüsel yahut tabiri caizse hayvansı özellikleriyle tasvir eden başka bir siyasetname olsun.
Hükümdarın en önemli özelliklerinden biri halkı tanıması olmalı der Machiavelli. Ne üstten bakmalı ne de boyun eğmeli. Örneğin:
''Tıpkı manzara resmi isteyenlerin yüksek tepelerin tabiatını gözlemlemek için alçak ovalara inmesi, alçak ovaları ise yüksek dağların tepelerinden gözlemlemesi gibi'' s.09
Yakından uzağa sıralarsak devleti oluşturan üç grup vardır, bunlar; siyâsetçiler (üst kademedeki yöneticiler), askerler ve çoğunluğu oluşturan halk veya millet. Her ne kadar prens devletin en müreffeh kişisi gibi görünse de bu üç ayrı unsuru da mutlu etmeli veya en azından kendisine karşı gelip tahttan indirmeyecek kadar rahat durdurmalı. İşte kitabın asıl noktası: ''Amaca giden her yol mübahtır.'' Ayakta kalan devlet sahibinin gerekirse bu uğurda iyi erdemler değil aksine güç ve iktidar odaklı tabiri caizse kaypak olması gerektiğini tavsiye eder. Çünkü Machiavelli güruhların iyi erdemlerden sorun çıkarmadığını değil, temelinde
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Abdülmecit’e dair..
Hıfzı Topuz’un “Abdülmecit” kitabı, Osmanlı’nın en kritik dönemlerinden birine farklı bir pencereden bakmamızı sağlıyor. Genelde yüzeysel geçilen bir padişah olan Sultan Abdülmecit’in hem insan yönünü hem de devlet adamlığını daha yakından tanıyoruz.
Kitap, Tanzimat sürecinin sancılarını oldukça anlaşılır bir dille aktarıyor. Abdülmecit’in batılılaşma çabaları, yenilik isteği ve aynı zamanda içinde bulunduğu siyasi baskılar dengeli bir şekilde verilmiş. Özellikle genç yaşta tahta çıkan bir padişahın omuzlarına binen yükü hissedebiliyorsunuz.
En sevdiğim yanı ise, tarihi kuru bilgi olarak sunmak yerine bir hikâye akışı içinde anlatması oldu. Okurken hem dönemi öğreniyorsunuz hem de karakterlerle bağ kurabiliyorsunuz.
Kısa ama yoğun bir kitap. Osmanlı’nın değişim sürecini merak edenler için güzel bir başlangıç olabilir.
Osmanlı'daki bankerlerin güçsüz Osmanlı yönetimleri üzerindeki gücü bu geniş zaman çizelgesinde oldukça güçlü bir şekilde vurgulanmıştır.
Abdülmecit'ten, Abdülhamit'e, Mustafa Kemal'den Kurtuluş Savaşı tablolarına; diplomatlardan, çarlara, sanayi toplumlarının emperyal savaştaki konumlarına kadar birçok tarihsel kişiliğin ve olayların yer aldığı güzel bir roman tadında kitap.
Knut Hamsun ve H.C. Andersen’in istanbul seyahat yazılarından oluşan bu eserde Andersen’in Üsküdar’daki Rufai Tekkesi’ne gelip yanındaki Trablusgarplı arkadaşının yaptığı gibi çizme üstüne çarık giyip ayakkabılarıyla tekkeye girişini öfkeyle karşılayan Türkleri görünce çizmeleri pantolonuna kayışlarla bağlı olduğu halde kayışları bıçakla kesip çizmelerini çıkarır.
“Ya ülkenin geleneklerine uyulmalı ya da o ülke terk edilmelidir” diye düşünür. Türkler gibi çorapla girince türbanlı yaşlı bir Türk ihtiyar yüzünde mülayim bir ifadeyle omzunu okşar ve Türk olmaya layık iyi bir insan olduğunu söyler ve şu duayı eder: Allah seni tenvir etsin ( bilgi versin, aydınlatsın) der.
Bu cümleleri okuyunca sanki o zamana gidiverdim. Tekkeleri hiç göremesem de tekke adabını okuduğum kitaplardan biliyordum Abdülmecit Dönemi’nden İstanbul’a bakmak çok hoştu.
Karanlıktan Aydınlığa Yolculuk!
Hikâyemiz Dimitrios'un, Larisa'dan sıcak bir yaz günü köklerinin bulunduğu toprağa ziyareti ile başlar. Yıllar önce büyükleri bu topraklardan gitmek zorunda kalmıştı. Ona çocukluğundan bu yana bu toprakları anlatmış, özlemlerini dile getirmişlerdi. Türkiye'ye giriş çıkış yolları açılınca o bu topraklara geldi. Hem büyüklerinin hasretini gidermeye hem de küçüklükten bu yana zihnine kazınan bu masallar diyarına gelerek özlemini giderme serüvenine çıkmış oldu. Anadolu ile ilgili söylentiler buradaki insanlarla tanışınca düşüncelerini değiştirmiştir. Bir tesadüf sonucunda Aziz Güzelgöz ile tanışmış, dost olmuşlardı. Onu evine götürmüş ve buralarda "Eşekli Kütüphaneci" diye bilinen babası Mustafa Güzelgöz ile tanıştırmıştı. Kısa sürede hepsi ile kaynaşmıştı. Evlerinde kalmış, mantılarından yemiş, hikayeler dinlemiş, dostluk kurmuşlardı. Peki Mustafa Bey'in adı neden "Eşekli Kütüphaneci?" Aziz bunu şöyle anlatıyor: "Babama Eşekli Kütüphaneci derler. Ürgüp'ün içindeki kitaplığı yönetirken otuzdan fazla köyün halkına eşekle kitap taşıdığı için ona bu adı taktılar." Bunlar üzerine konu Mustafa Bey üzerinde toplanır ancak o bundan rahatsızlık duyar ve konuyu sürekli değiştirir. Refik Başaran'dan bahseder. Onu çok etkileyen bu halk ozanının hayatını anlatır, türkülerini tekrar dinler-dinletir, onu erken yaşta kaybetmenin hüznünü dile getirir. Dimitri'ninse en çok merak ettiği Eşekli Kütüphanecinin hikayesi. Mustafa Bey o konuya hemen girmez, çalıştığı işleri, eşiyle evliliğini, çocuklarını, köyü vb. anlatır durur. Mustafa Bey bu konuları anlattıktan sonra yavaştan hikayeyi anlatmaya başlıyor. Ürgüp'te ilk kütüphane Temenni tepesinde yapılmıştır. İsmini de Abdülmecit döneminde kitaplık kısmında görev alan Tahsin Bey'den alır. Kitaplardan bir kısmını padişah ile görüşüp Ürgüp'e