Ben hep derim,parayla,yatla,katla,ihtişamla insan mutlu olamaz.O yatlarda,katlarda sevgi varsa,güven varsa,paylaşım varsa ancak o zaman insanlar bunların içinde mutlu olurlar.İnsanoğlunun doğası bunu ister.Gerisi vesaire,vesairedir.Bu vesairelerin bir kısmı keyfimize keyif katar,bir kısmı da mutluluğumuza gölge düşürür.Ama insanların keyfi yerindeyken içilen bir bardak su ,yenen bir yemek,koklanan bir çiçek,alınan bir hediyenin tadına doyulmaz.Mutluluk dediğin nedir ki,elle tutulmaz,gözle görülmez.Sadece hissedilir...