Bazı karanlıklar gözle görülmez.
Bazı büyüler ise insanın zihnini ele geçirir.
Gümüş Sandalye, Narnia Günlükleri'nin en karanlık, en olgun ve en düşündürücü kitaplarından biri. Bu kez hikâyenin merkezinde ne büyük savaşlar ne de taht mücadeleleri var. Lewis bizi yeraltının karanlık dehlizlerine, unutulmuş bir prensin peşine ve gerçekle yanılsamanın birbirine karıştığı tehlikeli bir yolculuğa çıkarıyor.
Eustace ve okul arkadaşı Jill Pole, Aslan'ın verdiği görevle yıllar önce kaybolan Prens Rilian'ı bulmak için Narnia'dan kuzeye doğru yola çıkarlar. Ancak bu görev sandıklarından çok daha zordur. Devlerin ülkesi, terk edilmiş şehirler, yeraltındaki karanlık krallıklar ve insanın aklına bile güvenemeyeceği bir düşman onları beklemektedir.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey macera değildi.
Karanlıktı.
Lewis ilk kez Narnia'nın masalsı yüzünü geri plana çekiyor ve okuru daha ürkütücü, daha melankolik bir atmosferin içine bırakıyor. Hikâye ilerledikçe yalnızca karakterler değil, okur da neyin gerçek neyin aldatmaca olduğunu sorgulamaya başlıyor.
Özellikle Yeşil Cadı'nın yeraltındaki sahneleri...
Narnia serisinin en unutulmaz bölümlerinden bazıları.
Çünkü burada verilen mücadele yalnızca fiziksel değil.
Bir inanç mücadelesi.
Bir hatırlama mücadelesi.
Bir gerçeğe tutunma mücadelesi...
Cadı, kahramanları zincirlerle değil; şüpheyle esir almaya çalışıyor.
Onlara gördükleri dünyanın bir hayal olduğunu söylüyor.
Yazar Grady Green, hayatının en mutlu ve en kötü gününü aynı anda yaşar. Kitabının çok satanlar listesine girdiğini öğrendiği gece karısı Abby ortadan kaybolur. Bu olay üzerine Grady tamamen çöker ve temsilcisinin önerisi ile bir adada inzivaya çekilir. Yazarın çok iyi anlattığı adanın tekinsiz atmosferinde, sırlar açığa çıkar ve Grady kendisini geri dönüşü olmayan bir intikam ve aldatmaca ağanın ortasında bulur.
Ters köşeleri ile ünlü olan yazar burada da yine bir ters köşe yapmış.
Kitap şu önerme üzerine kuruludur: "Kadınlar kocalarının değişeceğini düşünür ama değişmezler. Erkekler ise karılarının değişmeyeceğini düşünür ama değişirler."
Yıllarca aynı yastığa baş koydugunuz, aşık olduğunuz insanı aslında hiç tanımıyor olabileceğiniz durumu kitaptaki psikolojik gerilimi tırmandırıyor.
Hayalet Avcısı
Puan vermedi
Hayalet Avcısı
GERÇEKTEN HAYALETLER VAR MI, YOKSA HER ŞEY BİR ALDATMACA MI?
Cahit Kaya'nın kaleme aldığı Hayalet Avcısı, okuru gizem, heyecan ve macera dolu bir serüvene davet ediyor. Hikâyede Tolga ve Kartallar Takımı, mahallede ortaya çıkan esrarengiz olayların peşine düşüyor. Yaşlı insanları kandıran ve kaybettikleri yakınlarıyla iletişim kurduğunu söyleyen gizemli bir "hayalet", herkesi korkuya sürüklüyor. Ancak çocuklar olayların görünen yüzünden fazlası olduğunu düşünüyor.
Kitap boyunca hayaletler, fal, büyü gibi konular sık sık gündeme geliyor. oğlum 8 yaşında okurken biraz etkilendiğini gördüm ve küçük yaş için uygun olmadığını kendim okuyarak daha ne anladım Fakat hikâye ilerledikçe okur, bu gizemli olayların arkasındaki gerçekleri sorgulamaya başlıyor. Bu yönüyle kitap, sadece bir macera romanı değil; aynı zamanda okurlarını düşünmeye ve olayları farklı açılardan değerlendirmeye teşvik ediyor.
254 sayfalık bu sürükleyici macera; gizem, gerilim ve doğaüstü temalar içerdiği için özellikle genç okurların ilgisini çekebilir. Kitabın içeriğindeki hayalet, büyü, fal ve doğaüstü unsurlar nedeniyle 14 yaş ve üzeri okurlar için daha uygun olduğunu düşünüyorum.
Siz olsaydınız gece yarısı çalan bir telefona cevap verir miydiniz?
Yorumlarda buluşalım!
[İkinci kez okuduğum kitaplardan]
"Efsuncu Baba" Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın, toplumcu gerçekçilikle mizahı aynı potada erittiği en dikkat çekici eserlerinden biridir. Roman, halk arasında “keramet sahibi” olduğuna inanılan bir adamın etrafında şekillense de, dönemin toplumsal yapısındaki cehaleti, hurafeye bağlılığı ve insanların çaresizlikten doğan inanç zaaflarını eleştiriyor. Gürpınar, olay örgüsünü bireysel bir hikâye üzerine kurmuyor, mahalle yaşamını, dedikodu kültürünü, korkularla beslenen toplumsal psikolojiyi ve insanların akıl yerine mistik çözümlere yönelmesini ironik bir üslupla eleştiriyor. “efsunculuk” metafizik bir aldatmaca ziyade, toplumun düşünsel geri kalmışlığının sembolüdür. Roman boyunca karakterlerin batıl inançlarla hareket etmesi, yazarın pozitivist dünya görüşüyle bilinçli biçimde çatışıyor. Hüseyin Rahmi, halk dilini son derece canlı ve doğal biçimde kullanıyor; sokak ağzı, gündelik konuşmalar ve mahalle atmosferi romanı yapaylıktan uzaklaştırırken, anlatıya güçlü bir gerçeklik hissi kazandırıyor. Yazarın mizahi dili, sert toplumsal eleştiriyi daha okunabilir ve çarpıcı hâle getiriyor. Bir dönemin insanlarını anlatan klasik eser, bugün bile insanların korkular üzerinden nasıl yönlendirildiğini gösteren zamansız bir toplumsal analiz niteliğindedir. Özellikle insanların akıldan uzaklaşıp kurtuluşu gizemli figürlerde araması, romanın güncelliğini koruyan en önemli yönüdür. Gürpınar’ın sade fakat zekice örülmüş anlatımı, okuyucuyu hem güldüren hem de rahatsız eden bir etki yaratıyor. Roman ilerledikçe insan, eleştirilen cehaletin yalnızca geçmişe ait olmadığını fark ediyor. "Efsuncu Baba" Türk Edebiyatında mizah aracılığıyla toplumsal çözümleme yapan, en güçlü eserlerden biri olarak öne çıkmaktadır.
İnceleme bana ait değildir alıntıdır...
ÇEMBERİN EN KANLI HALKASI"
İncelememde spoiler yoktur..
Siyah'ta kendini bir anda ölümcül bir koşuşturmacanın içinde bulan ve sonra bayıldığında hafızasını kaybettiği kara ormanda uyanan Thomas Hunter için artık her şey çok daha farklıdır. Siyah'ta ortaya çıkan dehşet, et ve kemik bulmuş haliyle bu kitapta ortaya çıkmış ve Thomas Hunter için bazı şeyler hayati bir hal almıştır.
Siyah'da bahsedilen iyi ve kötünün ayrıldığı dünya yani gelecekte 15 yıl geçiren Thomas Hunter artık Avcının Thomas'ı yani Orman Muhafızlarının başıdır. Ormanları ele geçirmek isteyen düşmanları Güruh artık çok fazla güçlenmiş ve sayıları artmıştır. Başlarına geçen yeni kumandansa Orman Muhafızlarının işini zorlaştırmaktadır. Thomas sayıca çok az olduğu bir orduya karşı üstünlük sağlamak için elinden geleni yapmakta ve ormanlarını korumak zorundadır. Aynı zamanda kendisine ve tüm orman halkına yapılan büyük ihanatten bir çıkış yolu bulmalıdır..
Geçmişte ise dünya Büyük Aldatmaca'nın esiri olmak üzeredir. Thomas'a inanmayan çoğu insan pişmandır ve ne yazık ki artık her şey için çok geçtir. Her şey yetmezmiş gibi bir de ülkelerden birinin yaptığı büyük ihanet işleri zorlaştırmaktadır.
Virüsü durdurmak için tüm umutlar Thomas'a bağlanmıştır ve Thomas'ın yapabileceği tek bir şey vardır. Anti vürüsü bulabilecek tek kişi olan Monique'i kurtarmak..
Geçmiş ve geleceğin kaderi tek bir adamın elindedir: Thomas Hunter..
Kırmızı, Siyah'tan daha sürükleyiciydi. Sanırım bunun sebebi artık her iki realiteyi benimsemem ve karakterlere yabancılık çekmemem yüzündendi.
Güruh'tan ciddi anlamda nefret ettim ve iğrendim. Sanki iğrenç kokuları benim de burnuma geldi. Bende bir an kitabın içine girip onlarla savaşmak istedim ama kılıç kullanamam kii. ):
Ferman Padişahınsa, Dağlar Kimin?Tarih-Araştırma
Puan vermedi·272 syf.·
2026 12. kitabı
Tarih ve politik açıdan beni devletin varlığını sorgulatan bir eser oldu. Tarih hakkında bilgi verirken aslında bugün hayatımızın her alanına sızan, ölçmeye ve kontrol etmeye çalışan bir sistemi görüyoruz. Öyle ki yastık altında ne kadar mücevherimiz (8 ton), ne kadar paramız olduğunu bile tahmin etmeye çalışan bir “kontrol manyağı” düzen geliyor. Düşünün sizin yatak odanızdaki paranızı sayacak kadar manyak bir sistem
Eser, tarım devrimini kutsallaştırmıyor. Bu noktada insan ister istemez soruyor: Medeniyet gerçekten ne demek? Sadece büyümek, çoğalmak ve kontrol edebilmek mi? Yoksa özgürlükten vazgeçmenin başka bir adı mı?
Osmanlı, konar-göçer Türk boylarıyla çok ciddi mücadele etmiştir. Bu durum kültürümüze de yansımış; anonim türkülerimizde, şiirlerimizde izlerini görürüz. Kimin düzeni, kimin refahı? Bir direniş türküsü:
Kalktı göç eyledi Avşar elleri,
Ağır ağır giden eller bizimdir.
Hakkımızda devlet etmiş fermanı,
Ferman padişahın, dağlar bizimdir.
Dadaloğlu’na ait olduğu iddia edilen şu dörtlük de aynı ruhu taşır:
Şalvarı şaltak Osmanlı
Eğeri kaltak Osmanlı
Eken de yok biçen de yok
Yemede ortak Osmanlı
Osmanlı’nın konar-göçer toplulukları yerleşik hayata geçirme çabası, Scott’ın tezini tarihsel olarak doğrular nitelikte. Çünkü göçer topluluklar devletin vergi ve nüfus kontrolü mekanizmalarının dışında kalırken, yerleşik nüfus kolaylıkla kayıt altına alınabilir hale gelir. Belki de yıllarca övündüğümüz Çin Seddi bile sadece dışarıdan gelen akınlara karşı mıydı, yoksa içerideki nüfusu kontrol etmenin bir aracı mıydı?
James C. Scott tarıma geçişi daha çok bir zorunluluk ve kontrol mekanizması olarak görürken, 
Jared Diamond bunu insanlığın gelişimini mümkün kılan bir adım olarak değerlendirir. 
Yuval Noah Harari ise arada bir yerde durur; tarımı bir “aldatmaca” olarak görse
Jared Diamond bunu insanlığın gelişimini mümkün kılan bir adım olarak değerlendirir. Yuval Noah Harari ise arada bir yerde durur; tarımı bir “aldatmaca” olarak görse