Ama elime kalemi her alışımda gözlerimin önünde gene benden bir şeyler bekleyen siz okurlarımın yüzleri ve çorak bir bahçede hepsi bir bir benden kaçan anılarım izleri canlanıyor.
Hatıra yerine, onun yalnızca bir iziyle karşılaşmak, sizi bırakıp gitmiş ve hiç dönmeyecek sevgilinin koltuğunun üzerinde bıraktığı izine gözyaşlarıyla bakmaya benziyor.