"İNSAN NASIL KAYBEDER"
"Gazali'nin ilerlemeci olmak zorunda olmamasının belki de en temel nedeni şudur: O, tarihi bir yarış olarak görmez. Geçmişi aşılması gereken bir yük değil,
Ah çooook güzeldi Bir süre Kore edebiyatından eserler okuyunca biraz önyargıyla başlatmıştım ama çok severek okudum. Koli ya da diğer adıyla Bro-koli Koli bir Humanoid jokey yani robot jokey. Today de atımız. Koli diğer humanoidlerden farklı çünkü oluşturulurken yazılım hatası yapılmış. Bir insan gibi nefes alıp duygu taşımasa da titreşimlerden çıkarımlarda bulunabiliyor. Hikayemiz Attan düşen jokey in parçasının bozulması ve parçalanmak üzere samanlılara beklerken bir kızın onu görmesiyle başlıyor. Kızımız da tesadüf odur ki küçüklüğünden beri robotlara karşı çok ilgili. Herkesin birbirine faydasının dokunduğu,fedakarlığın,aile kavramının,özlemin ,özgürlüğün,durup yavaşlamanın çok güzel anlatıldığı bir kitap
10/10
2026 41. kitabı
Her şeyin birbirine benzediği, herkesin birilerinin kopyası olduğu bir dünyada, 'orijinal' kalmak mümkün müdür? Yoksa hepimiz birer taklitten mi ibaretiz?
Gelin, önce yazarımızdan
Gazanfer Paşa'nın Bir İkincisiSelim Nüzhet Gerçek · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202689 okunma
GEÇMİŞ ZAMANA MUSTAFA KUTLU'DAN BAKMAK
Mustafa Kutlu okurken çocukluğumu okuyormuş gibi hissediyorum. Henüz her şeyin bu kadar hızlı, bu kadar ultra, bu kadar otomatik olmadığı o manuel zamanlar... İstasyonda geçen hikayelerdeki istasyoncu, lokantacı, çorbacı; mutlak hatıramda bir surette beliriyor. Ya da mahalle, köy, kasaba hikayelerindeki mahallenin delisi, velisi, âmâsı, dilsizi... Hepsinin adı, sanı, lakabı dipdiri kendi hikayemde.
Modern zamanların bizden alıp götürdüğü birçok şey; küçük idealler, hız ve otomasyondan arınmış o sıradanlık, Kutlu’nun eserlerinin okura temas noktası olmuştur. 
Bu Böyledir’de Süleyman'ın, eşinin ayakkabılarına bakıp yüreğini sızlatan iç acısının bugün net bir karşılığı var mıdır? Yahut bir davul fırın sahibi olmanın tuhaf zaferini, en fazla neye sahip olunca hisseder günümüz insanı?
Mustafa Kutlu’yu ilk kez 14 yaşında, edebiyat öğretmenimin verdiği 
Tufandan Önce kitabıyla sevmiştim. Aradan geçen 20 yılda çok şey değişti. Eserlerin bir çoğu içindekilerle birlikte mazi kabilinden okunuyor olsa da Kutlu’nun kahramanlarının büyük iddiaların peşinde koşmaması, hayatın akışındaki o küçük, samimi tesadüfler bize kendimizi hatırlatıyor. Hızın ve otomasyonun bizi yabancılaştırdığı bu çağda; kasabanın, istasyonun ve mahallenin o capcanlı hafızasıyla yeniden eve, yani çocukluğumuza dönme hissini seviyoruz.
Kutlu’yu bundan sebep seviyoruz.
Edit: Chef bitti şimdi. Ama bu kitabın sonu yok. E be Mustafa Kutlu... Meselenin sonunu niye okura bırakırsın ki. Zaten aklımızda kırk türlü tilki, yani bi de bunun derdine mi düşelim. :)
Bu Böyledir
Hüzün ve Tesadüf
Chef
Yollar Elbet Kesişir
Uzun zamandır çok özlediğim biri var. Hisleri çok kuvvetli bir dost ile konuşurken başka biriyle bir
şeyler yaşamış olabileceği hakkında bir şeyler söyledi bana.Çok üzüldüm, kafa dağıtmak için daldım kitaplara.İşte tam da o gece bitirdim Melanie Klein,Melanie Klein’i. Bu tesadüf olamaz, evrenin elbet bir mesajıydı bana. Son akşam yemeklerinde konuştukları bana kendi hikayemi hatırlattı: İnsanlar başkalarıyla birlikte olsalar da bazı ruhlar çifttir ve bu değişmez.Herkes bakar ama göremez,fark edemez.Gün sonunda yine kadersel bağı olan insanların yolları kesişir.
"Zamanın suları hepimizi yutacak."
Nereden başlayacağımı bilemiyorum... Kitabı okumayı sırf bitmesin veda etmeyeyim diye uzattıkça uzattım ve şimdi de inceleme yazarken aynı hisleri paylaşıyorum. Hainin Mührü'ne veda etmeyi hiç