Yakın arkadaş olmak işte böyle bir şeydi. Anneniz ya da kız kardeşiniz gibi olurlardı ; sizi çok sinirlendirebilir, ağlatabilir ve kalbinizi kırabilirlerdi ama sonunda, zor zamanlarınızda daima yanı başınızda olur, en kötü gününüzde bile sizi güldürmeyi başarırlardı.
Karşılaştığım her insan tanışmadığım anılarından bir ben yaratmaya çalışıyor. Hayır, ben o değilim. Hiçim ben. Sizin de hiç kimsenizim. Zamansız kaybedilmiş babanız, sevmeye fırsat bulamamış anneniz,
"Anneniz gittiğinde , geçmişinizi kaybedersiniz. Bu sevgiden çok daha fazlasıdır."
Ne kadar özleseniz de günde sadece bir kişi için beş dakikalığına tanınan ziyaret hakkını anneniz çok ağladığı, kardeşiniz hiç uyumadığı için onlar kullansın istersiniz.Bazı dertler küçük yaşta abla yapar insanı.
Bugün anne öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım: "Anneniz vefat etti. Cenaze yarın. Saygılar!" Bundan bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür.
O kadar doğru ki.Alıntı
Bir kilimi üzerinde sevgiliniz gezinecekmiş,bir kaşkolu çocuğunuz boynuna dolayacakmış gibi dokur,bir binayı içinde anneniz oturacakmış gibi yaparsanız, ne o kilim eskir, ne o kaşkol solar, ne o bina yıkılır.
