Elif Toptaş
@arbor_vitae
birden hatırladık seninle buluşamadığımız günleri
gel ey büyük bakış yüce suskunluk gel artık beri
'savaşların en büyüğü kendi nefsimizle olandır' buyrulmuştur. Tam ışığa eriştiğimizi düşündüğümüz anda, bakarsın gönlümüzde bir ağırlık peydah olur, bizi yolumuzdan alıkoyar. Nilüfer çiçeklerinden bir pranga sarılır ayaklarımıza, yürümemize engel olur. Oysa bizim yolculuğumuzda esas olan hafifliktir; gönlümüz o ilahi aşktan başka yükü taşıyamaz. Ruhumuza pranga olacak her türlü bağı çözüp atmak gerekir.
“…Fakat insanın tabiatında men edilen şeyden sakınmaktan ziyade ona meyletmek eğilimi vardır. Maddeten değilse de manen olsun hüviyetinizi keşfe uğraşmak merakından kendimi alamıyorum ki.”
Biliyordum alışkanlık, bağlılıkların en kötüsüdür. En zor vazgeçilenidir. Ama alışkanlıklarını yenemeyen bir derviş kendi nefsini nasıl yenecekti?