Elif Toptaş
@arbor_vitae
Günün ve gecenin her anında Nadia vardı. Okulda ders verirken onu düşünüyor, keman çalarken onun yüzünü hayal ediyor, her gece yatağa “İyi geceler sevgilim” diyerek giriyor, sabah “Günaydın Nadia” diye kalkıyor, onsuz geçen her anını güçlükle katlanılması gereken kayıp saatler olarak görüyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“İstersen yaparsın!” sözü tam bir kandırmacaydı. İnsan ancak yapabileceğini isterdi. “İstemek” kavramı, “dilemek”ten ve “hayallere dalmak”tan farklı bir şeydir. Bedelini göze almakla, gereğini yapmakla ilgili bir şeydi.
Dünya kapıyor gözlerini bir gece çağır, ben burdayım
Ben burdayım
Gece gece gece gece gece gece gece en sonsuz gece
Ben burdayım
-üstüme sinmişliğin var-
Saç bir yana, dünya bir yana düşer;
O gözlere dalan ummana düşer.
Hâlim nakleylemek yârâna düşer;
Yarayı ben aldım, dermen sendedir.
Acı çeken her insanın avunmak için başvurduğu yola başvurdum ben de… Temiz, ama perişan bir yürekten taşan duanın tadına ilk kez vararak, beni nelerin beklediği konusunda kaygılanmadan, sakin bir uykuya daldım.
