"İnsanların çoğu insaf nazarıyla bakıp kendi nefislerini muhasebe ve murakabe etseler, gece gündüz nefsin arzu ve isteklerine bağlı hizmetçi köle gibi olduklarını görürler."
"İnsanların çoğu insaf nazarıyla bakıp kendi nefislerini muhasebe ve murakabe etseler, gece gündüz nefsin arzu ve isteklerine bağlı hizmetçi köle gibi olduklarını görürler."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
.
Hatice, ferdiyetini, sevdiği insanın şahsiyet ve ferdiyeti içinde eritip kaybetti. Artık kendisi için fikir, şu veya bu mantık ve usulle muayene ve mütalâa edilecek bir şey değil, sadece O'nun fikri... Arzu O 'nun arzusu, irade O'nun iradesi..
İşte aşk: zapt ve fethedici, insanı öz hüviyetinden sıyırıcı ve kendinde kutuplandırıcı aşk budur. Ve gerçek sevgi, bu kudret ve hikmete ulaşamadıkça mevcut değildir.
Hatice O'nu sevdi ve bu sevgide Allah sevgisine geçit buldu.
Zaten O, Allah sevgisinin kapısı... O'nu seven Allah'ı sever.
.
.
Sadece "bir" hayatımız var ve biz özenle içine ediyoruz.
"Üç" günlük dünyada, her gün canımızı sıkıyoruz.
"Beş" para etmez insanlar için, ömrümüzü tüketiyoruz.
"Yedi" kat ele yaranmak için, kendimizden ödün veriyoruz.
"Dokuz" köyden kovulacağız diye, doğruyu da konuşamıyoruz.
Oysaki bir kahve yapsak, "kırk" yıl hatıra sayacak güzel insanlar var.
Azla cebelleşirken, çok olanı kaçırıyoruz.
Biz oldum olası şu kahrolası matematiği bir türlü çözemiyoruz...
Tutkularının esiri olanların zihinleri sadece bir hedefe kilitlenmiştir; arzularını hayata geçirmek. O andaki tek amaçları budur, geriye kalanlar teferruattan başka bir şey değildir.
Huzursuzluk içini kaplar ve melankoliye dönüşmekle tehdit ederse . . . insan endişesinin bir nesnesi olup olmadığını sorar kendisine .
Kant
