Nerdesin yarasa etkisinden
Kurtaran kesin belge
Nerdesin zeytin uygarlığı
Durmadan içinde çıban yıkanan Zülküfül ırmağı
Kurtuluşu yok bir çıban
Gelir yakalar insanı insan çıkarken çocukluktan
Bir çıban ki doğu demek yel demek
Bir çıban ki annelerin bir _işi de bu demek
Bir çıban ki ilk aşkla birlikte gelir gider
Bir çıban ki ilk aşk gibi yer eder
Aşkın göğdeye vurmuş gölgesi sanki
Sanki kiraz sanki nar lekesinin bereketi
Evlerden çıkıp ona saldırdılar
Onu bir ölüm muştucusu sandılar
Bacaların üstüne tünemişti yarasalar
Güçlü bir zafere yaklaşmıştılar
Taha bu ilk tepkide ilk hücumda
Yarasaya kör olan
Bir linçten zor kurtardı kendisini
Doktorun karşısında
Doktor bir kavisim var bir kavisim
Geçert"günden beri bir kavisim var
Ondan bir akıntı mıdır yarasalar
Bir kavis önünde linç mi demek kurtarılacak bir kent ki
Yeşil bir toprak selameti
Bir kabrin bir cihanlık cömertliği cesareti
Kitaplardan kitaplara
Atılarak erişilmiş bir saygı saati
Bir kırağı yaprağında son direniş çiçekleri
"Ne gibi biliyor musun, ne gibi / başkası okurken sesini bulamadığında azalan şiirler gibi / denizin altında gizlice el değiştiren ırmaklar gibi / el yazılarının birbirine karışmasından zamanla oluşan aşk gibi."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ne tuhaf ,insan birini sevmeye başladığında,dünya yaratıldığı günden beri hayatındaymış gibi geliyor.
ve şöyle diyor: "Bak Hans, bunu görmen lazım!" Şimdi de ben yanaşıyorum, fakat ben oturur oturmaz, tam başımı alete eğmiş sonsuz uzaya bakarken, o sırada öteden bir ses geliyor, uzak boş fezadan, tek başına inleyen bir ruh haykırıyor, beni çağırıyor, huzur bulamamış bir ruh. Dehşete düşüyorum, korkunç bir şey, orada soğukta, kalbim daralıyor, damarlarıma buz gibi bir his hücum ediyor, belki de sadece içimde duyuyorum, ama gayet belirgin, yürek parçalayıcı bir ağlama var, çocuk ağlaması gibi, bir ölünün ağlaması, bizzat benim ağlamam; gözlerimin önünde bir şeyler titreşiyor, yeşil ve kırmızı daireler görüyorum; büyük, yeşil, altın bir çark titreşiyor camda, benim beynimin içinde mi yoksa uzak bir güneşte mi; Sirius'a inancım var, belki orada hayat var, benden bir şeyler şimdi ta orada, orada gördüğüm şey benim bir parçam, bir zamanlar burada eski Mısırlılar vardı, o zamanlar ben henüz dünyada bile değildim, geçmişi görüyorum, gözlerimle görüyorum, ışığın buraya ulaşabilmesi için çok zaman gerekiyor, belki gerçekte çoktan söndü, bilinmez, ben de böyle bir ışığım, belki ben orada, uzaklarda çoktan ölüyüm ve soğuk uzayı aşarak kendi kendimi çağırıyorum, aslında ben kendime sesleniyorum, kendi kendimi görüyorum sadece ve belki orada bile değilim...
güz güneşi geldi gidiyor işte
inanır mısın hüzünlü bir aşk gibi
insanın bir mendil bile kalmıyor elinde
Bir güzel sözün altın gibi yada aşk gibi her şeye gücü Yeter.
