Lehfânım sevgili…
İçimdeki derdin dermanı sensin.
Sen sön dersen söner.
Sen gelirsen döner ay güneşe,
Gün doğdu, diye müjde verir.
Ve ben,
Sensiz çektiğim çileleri,
İçtiğim ağu olan şerbetleri,
Günleri, geceleri,
Dağ misali saatleri,
Unuturum hemen, yadımdan silinir.
Olurum aşkından ancak fâhir.
Vakti gelince sevmelerin,
Can benim hayat sensin.
Ömrüme mânâ katan yalnız senin yüzündür.
Yanıma yoldaş omzuma fersin.
Şafaktaki yağmur kokusu,
Gönlümün öksüz yavrusu,
Senin yurdun benim gönlümdür.
Teninde açan müge kokusu,
Bezm-i ezelden beri tek sözümdür.
Ayrılık yolunda ilk adımlarımı atıyorum. Elimle gözlerimi kapadım. Saçlarım kuru ot arasında yılan sürünmesi gibi soğuk hışırtılar çıkarıyor, demet demet ağarıyor. Yürüdükçe ayaklarıma kösteklenen gölgem ölümümdür. Pîrim bana destek olsun, ben ayrılık hastasıyım, erenler el koysun. Acılarımın ağusu göksel imbiklerden süzülerek ülkeme gül yağı gibi damlasın, kokusu dertli yurttaşlarımın bağrında ferahlık ve avuntu ummanları çağlatsın.
Palankamın efsânesini doğrudan doğruya nasıl anlatırım? Dilim varmaz, elim gitmez. Onu ancak misallerle, rumuzlarla yâd edebilirim. Burada son bir defa geri dönüp ardıma bakıyorum, onu kendi adıyla son defa çağırıyorum.
Ciğerdelen'im... Elvedâ... Elvedâ Ciğerdelen'im.
"Düşman Ciğerdelen altına gelip dört tarafından ateşe verdi. İçinde bulunan bir kaç bin kadın ve erkek feryat ve figan ederek yanıp gitti ve dumanı cevf-i ha-vaya pervaz etti. Sene (1094=1683)."
Silâhtar Târihi
Gazel 186
"Canımı, misk kokulu şarapla tedavi ediyor, hoş bir hale getiriyorum. Çünkü ibadet yurdunda hırka giymiş sofiden riya kokusu duymuş bunalmıştı."
Gece, taa uzaklardan, Munzur dağlarının ardından doğrularak, kurbağa seslerinin eşliğinde tüm doğayı kucakladı. Kayalara hoş bir serinlik sindi. Bostanlardan yükselen yeşil soğan kokusu dut ağaçlarını sardı.
özlemenin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.
