Raif Efendi: Görünmeyen Bir Hayat
Romanın merkezinde Raif Efendi var. Dışarıdan bakıldığında sıradan, silik, hatta önemsiz görülen bir adam. İş yerinde kimsenin ciddiye almadığı, evde söz hakkı olmayan biri. Ancak onun iç dünyası bambaşka. Sabahattin Ali, Raif Efendi’nin sessizliğinin ardındaki kırılganlığı ve derinliği öyle ustaca anlatıyor ki, karakterle aranızda görünmez bir bağ oluşuyor.
Raif Efendi’nin günlüğüyle birlikte hikâye Almanya’ya uzanıyor ve asıl roman orada başlıyor.
Maria Puder: Güçlü ve Kırılgan
Raif’in hayatını değiştiren kişi, Berlin’de tanıştığı Maria Puder. Bir tablo sayesinde başlayan bu tanışma, zamanla yoğun bir duygusal bağa dönüşüyor. Maria, dönemin kadın karakterlerinden farklı: güçlü, bağımsız ve açık sözlü. Ancak onun da kendi kırılganlıkları var.
İkilinin ilişkisi klasik bir aşk hikâyesi değil. Daha çok iki yalnız insanın birbirini anlaması, birbirine sığınması. Bu yönüyle roman, romantik olduğu kadar gerçekçi.
Aşkın Sessizliği
Kürk Mantolu Madonna’da büyük itiraflar, dramatik sahneler yok. Aşk; bakışlarda, mektuplarda ve suskunluklarda yaşanıyor. Bu sadelik, romanın en güçlü tarafı. Çünkü Sabahattin Ali duyguyu abartmadan, olduğu gibi aktarıyor.
Okurken en çok hissedilen duygu ise şu: İnsan bazen en büyük aşkı yaşar ama bunu kimse bilmez.
Yalnızlık ve Anlaşılmama
Roman sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda bir yalnızlık anlatısı. Raif Efendi’nin çevresindeki insanlar tarafından anlaşılmaması, iç dünyasının fark edilmemesi oldukça çarpıcı. Bu durum, günümüzde bile birçok insanın kendini yakın hissettiği bir mesele.
Belki de bu yüzden kitap yıllar geçmesine rağmen hâlâ çok okunuyor.
Kürk Mantolu Madonna’yı okurken en çok içime işleyen şey, Raif Efendi’nin sessizliği oldu. Onun yaşadığı duyguların büyüklüğü ile dış
"Dünya Sadece Senin Etrafında Dönmüyor Werther !"
Johann Wolfgang Von Goethe'nin 
Genç Werther'in Acıları kitabını okurken bir noktadan sonra"Werther biraz da başkalarını mı düşünsen?" demekten kendimi alamadım. Evet Johann Wolfgang Von Goethe'nin dili büyüleyici; ama Werther karakterinin o çok övülen "büyük aşkı"aslında derin bir bencillikten ve empati yoksunluğundan başka bir şey değil.
Lotte evli bir kadın. Kocası Albret, Werther'e son derece saygılı ve sabırlı davranıyor. Peki Werther ne yapıyor?
*Sınır tanımıyor: Adamın evi olduğunu, bir ailesi olduğunu bile bile yüzsüzce sürekli oraya gidiyor.
* Empati kurmuyor: "Ben acı çekiyorum, o zaman herkesin huzuru kaçabilir kafasında." Albert ne hisseder, Lotte bu durumdan nasıl zorlanır zerre umurunda değil.
*Dünya onun etrafında dönüyor: Werther için Lotte bir "insan" değil, kendi duygularını yansıttığı bir nesne gibi. Kendi acısını o kadar devleştiriyor ki, etrafındaki insanların hayatını cehenneme çevirdiğini fark etmiyor (ya da fark etse de umursamıyor).
Normal bir insan, sevdiği kadının mutlu olduğunu gördüğünde -canı yansa bile- geri çekilmeyi bilir. Ama Werther'de bu asalet yok. Kendi sağlıksız düşüncelerinde boğulurken, Lotte'yi de beraberinde o karanlığa çekmeye çalışıyor.
Bu kitabı "saf aşkın kitabı" olarak okumak yerine, bir narsistin kendi duygularını nasıl kutsallaştırıp etrafına zarar verdiğinin hikâyesi olarak okumak çok daha gerçekçi. Werther'in acıları gerçek olabilir, ama bu ona başkalarının hayatına bu kadar bencilce müdahale etme hakkı vermez.
Kısacası Werther iyi bir aşık değil, kendi egosunun ve saplantılarının esiri olmuş, empati duygusu gelişmemiş bir adam.
Son olarak, Johann Wolfgang Von Goethe'nin Genç Werther'in Acıları kitabını okurken Werther'in o derin duygularına kapılmak kolay, ama asıl mesele o duyguların içinde kaybolmamak. Hayatımızdaki "Lotte"leri severken kendimizden vazgeçmeyelim,
Johann Wolfgang Von Goethe'nin Genç Werther'in Acıları kitabını okurken bir noktadan sonra"Werther biraz da başkalarını mı düşünsen?" demekten kendimi alamadım. Evet Johann Wolfgang Von Goethe'nin dili büyüleyici; ama Werther karakterinin o çok övülen "büyük aşkı"aslında derin bir bencillikten ve empati yoksunluğundan başka bir şey değil.
Lotte evli bir kadın. Kocası Albret, Werther'e son derece saygılı ve sabırlı davranıyor. Peki Werther ne yapıyor?
*Sınır tanımıyor: Adamın evi olduğunu, bir ailesi olduğunu bile bile yüzsüzce sürekli oraya gidiyor.
* Empati kurmuyor: "Ben acı çekiyorum, o zaman herkesin huzuru kaçabilir kafasında." Albert ne hisseder, Lotte bu durumdan nasıl zorlanır zerre umurunda değil.
*Dünya onun etrafında dönüyor: Werther için Lotte bir "insan" değil, kendi duygularını yansıttığı bir nesne gibi. Kendi acısını o kadar devleştiriyor ki, etrafındaki insanların hayatını cehenneme çevirdiğini fark etmiyor (ya da fark etse de umursamıyor).
Normal bir insan, sevdiği kadının mutlu olduğunu gördüğünde -canı yansa bile- geri çekilmeyi bilir. Ama Werther'de bu asalet yok. Kendi sağlıksız düşüncelerinde boğulurken, Lotte'yi de beraberinde o karanlığa çekmeye çalışıyor.
Bu kitabı "saf aşkın kitabı" olarak okumak yerine, bir narsistin kendi duygularını nasıl kutsallaştırıp etrafına zarar verdiğinin hikâyesi olarak okumak çok daha gerçekçi. Werther'in acıları gerçek olabilir, ama bu ona başkalarının hayatına bu kadar bencilce müdahale etme hakkı vermez.
Kısacası Werther iyi bir aşık değil, kendi egosunun ve saplantılarının esiri olmuş, empati duygusu gelişmemiş bir adam.
Son olarak, Johann Wolfgang Von Goethe'nin Genç Werther'in Acıları kitabını okurken Werther'in o derin duygularına kapılmak kolay, ama asıl mesele o duyguların içinde kaybolmamak. Hayatımızdaki "Lotte"leri severken kendimizden vazgeçmeyelim,Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,3bin okunma
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
ROMEO VE JULIET: AŞKIN DEĞİL, AŞKIN DİLİNİN HİKÂYESİ1000Kitap
Romeo ve Juliet; yüzyıllardır okunuyor, izleniyor, uyarlanıyor. Neredeyse hiç okumamış olan bile isimlerini duyduğunda hikayeyi bilir.
Peki neden? Bu hikâye “eşsiz” olduğu için mi? Hayır, aksine son derece tanıdık olduğu için yaşıyor.
İki genç, aileler arası düşmanlık. Kimsenin dinlemediği bir aşk. Aceleyle alınan kararlar, kaderle inatlaşma ve ölüm...
Kabul edelim ki hikâyenin özü son derece sıradan, melodramatik hatta bugün bakıldığında neredeyse arabesk.
Fakat Romeo ve Juliet’i yüzyıllardır “büyük” yapan şey, konunun kendisi değil; anlatım dili.
Shakespeare şiirsel kalemiyle aşkı yüceltmeden tam tersine, aşkın ne kadar sabırsız, ne kadar yıkıcı olabileceğini bağırmadan anlatıyor.
Romeo’nun derdi aşk değil sadece;
dinleyeni olmamasıdır. Juliet’in trajedisi de sevmesi değil; karar vermek zorunda bırakılmasıdır.
Aileler, düzen, gelenek, kader…
Hiçbiri onları gerçekten dinlemez.
Aşktan öte, söz hakkı verilmeyen kalplerin trajik hikâyesi...
Bu yüzden romantik olduğu kadar sosyolojik de olduğunu düşünüyorum.
Shakespeare'in dehası da tam burada ortaya çıkıyor. Bu kadar sıradan bir hikâyeyi,
metaforlarıyla, ritmiyle, diliyle bir mite dönüştürüyor. (Bir büyücü olduğunu düşünüyorum:)
Aynı dert bir oyunda şiir, bir şarkıda yakarış oluyor. Dil değişir, coğrafya değişir ama acı değişmez.
Bu yüzden Romeo ile Juliet’in yaşadığı şey sadece Verona’ya ait değildir.
Ve bu trajedi, hangi yüzyılda olursa olsun
hâlâ bizim.Yüksek edebiyat ya da arabesk de…
Aşk, her dilde aynı yerden yaralayan evrensel bir dildir.
Arabeski burada bir karşıtlık değil, bir duygu akrabalığı örneği olarak vermek istedim. Aynı duygunun başka bir ağızdan, başka bir ritimle söylenişi gibi...
Shakespeare aşkı şiirle anlatır; başkası türküyle, bir filmde bakışlarla, bir dizide susarak. Duygu değil, biçim,
Merhaba, sizlere @timasyayingrubu çıkan, 
Halil İbrahim İzgi kaleminden, #1868sofyavecihangirinkitabı ile geldim. Öncelikle kitap 219 sayfa. Tarihi-romantik bir kurgu diyebiliriz. 1868 senesinin İstanbul’unu kedilerin gözünden anlatan bir kitap. O zamanın camileri, tekkeleri, gizli geçit ve karanlık sokaklarında yaşanılanları kedilerin gözünden anlatmış yazar. Biraz da o zaman yaşanılan olayları kediler yaşıyormuş gibi anlatmış sanırım. Kedilerin İstanbul’u karış karış bilmesi, camilerinin konumlarına, yapılışlarına kadar anlatması güzeldi. Bilgi veren ve düşünür bir kedi gerçekten çok tatlı geldi ve anlattıkları masal gibi okudum. İçten, sade bir anlatımı ile beni içine çekti. Cihangir ve Sofya çok tatlıydı. İnsanların aşk uğruna bir çok şey yaptığı gibi, kediler de aşkı için savaş başlatabilir. Aşk bir çok savaşın ve kötü şeyin bir nedeni olmuştur. Kitabında ana konusu aşktı. Fakat içerik olarak çok daha derin anlamları olduğunu düşündüğüm bir kitaptı. Kısa ama sıcak, aile bağlarının, aşkın, dostluğun, sadakatin önemini okuduğumuz bir kitaptı. Kedileri sevenlerin, böyle tatlı bir hikayeye hayır diyemeyenlerin okuması gereken bir kitap. Ayrıca İstanbul’un güzel yerlerinde geçmesi ile de hoşunuza gidecek. Benim kesinlikle tavsiyemdir. Yazarın kalemi ile tanışma kitabım oldu ama son olmayacak. Sevgiyle kalın.
Cihangir, Cihangir’de doğmuş bir kedidir. Annesi ve babası hacca gitmek isterler. Fakat Korkut abisi evi terk etmiştir ve evde birinin beklemesi gerekir. Hac vakti gelene kadar gezme hakkı vardır. Babası ile karşı yakaya geçince orada kütüphane kedisi Hafız ile kalmak ister. Sonrasında tanıştığı Sofya’ya ise tutulur. Fakat Cihangir bir kedi olarak daha akıllı bir kedidir. Kedilerin elifbasını yapmak istemektedir. Onların daha da bilgili olmasını ister. İki karşıt taraf
Halil İbrahim İzgi kaleminden, #1868sofyavecihangirinkitabı ile geldim. Öncelikle kitap 219 sayfa. Tarihi-romantik bir kurgu diyebiliriz. 1868 senesinin İstanbul’unu kedilerin gözünden anlatan bir kitap. O zamanın camileri, tekkeleri, gizli geçit ve karanlık sokaklarında yaşanılanları kedilerin gözünden anlatmış yazar. Biraz da o zaman yaşanılan olayları kediler yaşıyormuş gibi anlatmış sanırım. Kedilerin İstanbul’u karış karış bilmesi, camilerinin konumlarına, yapılışlarına kadar anlatması güzeldi. Bilgi veren ve düşünür bir kedi gerçekten çok tatlı geldi ve anlattıkları masal gibi okudum. İçten, sade bir anlatımı ile beni içine çekti. Cihangir ve Sofya çok tatlıydı. İnsanların aşk uğruna bir çok şey yaptığı gibi, kediler de aşkı için savaş başlatabilir. Aşk bir çok savaşın ve kötü şeyin bir nedeni olmuştur. Kitabında ana konusu aşktı. Fakat içerik olarak çok daha derin anlamları olduğunu düşündüğüm bir kitaptı. Kısa ama sıcak, aile bağlarının, aşkın, dostluğun, sadakatin önemini okuduğumuz bir kitaptı. Kedileri sevenlerin, böyle tatlı bir hikayeye hayır diyemeyenlerin okuması gereken bir kitap. Ayrıca İstanbul’un güzel yerlerinde geçmesi ile de hoşunuza gidecek. Benim kesinlikle tavsiyemdir. Yazarın kalemi ile tanışma kitabım oldu ama son olmayacak. Sevgiyle kalın.
Cihangir, Cihangir’de doğmuş bir kedidir. Annesi ve babası hacca gitmek isterler. Fakat Korkut abisi evi terk etmiştir ve evde birinin beklemesi gerekir. Hac vakti gelene kadar gezme hakkı vardır. Babası ile karşı yakaya geçince orada kütüphane kedisi Hafız ile kalmak ister. Sonrasında tanıştığı Sofya’ya ise tutulur. Fakat Cihangir bir kedi olarak daha akıllı bir kedidir. Kedilerin elifbasını yapmak istemektedir. Onların daha da bilgili olmasını ister. İki karşıt taraf
Dijital Kale, Dan Brown’ın 1998’de yayımlanan ilk romanı olarak, yazarın henüz Da Vinci Şifresi seviyesindeki global fenomen statüsüne ulaşmadığı bir dönemde doğmuş bir eser. Ama tam da bu erken dönem havası, kitaba hem naif bir heyecan hem de derin bir öngörü katıyor.
Kitap, temelde şu sorunun etrafında dönüyor:
Eğer bir gün devlet, tüm şifreleri kırabilecek mutlak güce sahip olursa, bu güç kimin elinde olmalı? Ve o güç, gerçekten mutlak mıdır?
NSA’nın TRANSLTR adlı süper bilgisayarı, o dönemde (1990’lar sonu) hayal edilebilecek en güçlü şifre kırma makinesi olarak tasvir ediliyor. Sonsuz anahtar denemesiyle bile kırılamayacak bir algoritmanın Ensei Tankado’nun yarattığı Dijital Kale'nin ortaya çıkması, bu tanrısal makineyi ilk kez aciz bırakıyor. İşte buradan itibaren hikâye, sadece bir şifre kırma macerasından çıkıp şu felsefi ve politik sorgulamalara evriliyor:
Gizlilik hakkı ile ulusal güvenlik arasında nerede durulmalı?
Bir devletin her şeyi görebilme arzusu, özgürlüğün sonunu mu getirir?
Ve en çarpıcı soru: Gözetleyen gözetlendiğinde ne olur?
Brown burada kriptolojiyi romantize ediyor; şifreler sadece teknik bir araç değil, aynı zamanda bireysel egemenliğin, aşkın, ihanetın ve intikamın metaforu haline geliyor. Susan Fletcher’ın zekâsı ve kırılganlığı, Strathmore’un karanlık pragmatizmi, David Becker’ın beklenmedik kahramanlığı ve Tankado’nun trajik idealizmi, hikâyeyi sadece teknolojik gerilim olmaktan çıkarıp insani bir trajediye dönüştürüyor.
En güçlü yanı şüphesiz şu: 1998’de yazılmış olmasına rağmen bugün hâlâ taze hissettiriyor. Snowden skandalları, PRISM, end-to-end şifreleme savaşları, quantum computing tehdidi derken… Dijital Kale’nin ana sorunsalı neredeyse kehanet seviyesinde. Brown’ın Gözümüz üstünüzde mesajını kitabın sonuna şifreli bırakması
Fyodor Mihailoviç Dostoyevski 1821'de Moskova'da doğdu. Hayatı, romanları kadar dramatikti. Babası sarhoşken acımasızdı ve bu durum, hizmetkarlarının onu boğana kadar boğazına votka dökmesine yol açtı. Dostoyevski'nin 1849'da ilk kısa öyküsünü yazdıktan sonra, Çar I. Nikolay'a karşı sözde isyan suçlamasıyla tutuklandı. Sekiz ay boyunca gardiyanlar ona sessiz muamele uyguladı, hatta herhangi bir ses çıkarmaması için kadife tabanlı botlar giydirdiler. Bir gün açık bir mezarın önünde kurşuna dizilmek üzere götürüldü. Son anda cezası hafifletildi. Ardından Sibirya'da dört yıl ağır çalışma cezasına çarptırıldı. Hapiste geçirdiği on yılın ardından nihayet serbest bırakıldı. Dostoyevski, bu zorlu deneyimler sayesinde, yazılarında da görülen muhafazakar ve dindar yaşam görüşlerini geliştirdi.
Bu kitap, Dostoyevski'nin ölümünden bir yıl önce, 1880'de yayımlanan son eseridir. "Bu son romanı bitirebilseydim mutlu bir şekilde ölürdüm, çünkü kendimi tamamen ifade etmiş olurdum" demiştir. Bu kitap, hayatının ve düşüncelerinin kapsamlı bir özetini sunmaktadır. Kesinlikle "klasik" kategorisine yerleştirilmeyi hak etmektedir.Bu romanın geniş kapsamı nedeniyle ve bu incelemede tüm detayları açıklamak istemediğimden, sadece bazı genel yorumlarda bulunacağım. Dostoyevski on sekiz yaşındayken kardeşine, “İnsan bir gizemdir… Ben bu gizemle meşgul oluyorum, çünkü insan olmak istiyorum” demişti. Bu klasik romanda, hayatta anlam bulmaya çalışan ve onları aşırıya ve hatta felakete sürükleyen tutkularını tatmin etmeye ve kontrol etmeye çalışan beş adam görüyoruz.
Fyodor Karamazov babadır. O, şehvet düşkünü, bencil, tutkulu, şehvetli bir iş adamıdır. Kendisinden daha yüksek bir statüdeki genç bir kadınla kaçar ve sonra ona kaba bir şekilde kötü davranır. Sonunda kadın onu terk eder ve
