Bu romanı ilk dəfə oxuyanda məni ən çox vuran şey, onun qorxunc dərəcədə real olması idi. Atwood bu əsəri "spekulyativ bədii ədəbiyyat" adlandırır – yəni "olsa nə olar" sualından yola çıxan, gələcəyi deyil, əslində artıq tarixdə baş vermiş şeylərin ekstrapolyasiyasını təqdim edən bir roman. Və bu, onu saf fantaziyadan daha təhlükəli edir.
Gilead rejimində qadınlara oxumaq qadağandır. Bu, sadəcə bir məhdudiyyət deyil – bu, düşüncə qabiliyyətinin əlindən alınmasıdır. Offred-in gizlicə Scrabble oynaması, sözləri yad etməsi, öz hekayəsini kasetlərə danışması – bütün bunlar mənim gözümdə ən incə və ən güclü dirəniş formasıdır. Çünki rejim onun bədənini ələ keçirə bilər, amma sözlərini tamamilə əlindən ala bilməz.
Bu məqam mənə həmişə Hannah Arendt-in "şərin banallığı" anlayışını xatırladır. Gilead-da pislik qışqırmır, əksinə, sakitcə, ritual dillə – "Ona övgülər olsun", "Biz bunu lütflə qəbul edirik" – işləyir.
Romanın ən çox sarsıdıcı cəhətlərindən biri də qadınların bioloji funksiyalarına görə təbəqələşdirilməsidir: Damazlıqlar (qırmızı), Arvadlar (mavi), Martalar (yaşıl), Teyzələr (qəhvəyi)… Bu rənglər sanki bir şahmat taxtasıdır. Mənə elə gəlir ki, Atwood burada müasir cəmiyyətdə də qadınların tez-tez "ana", "işçi", "sevən", "bakirə", "fahişə" kimi dar qəliblərə salınmasını tənqid edir. Gilead sadəcə bu qəlibləri son həddə çatdırır.
Romanın ən faciəli personajı bəlkə də Serena Joy-dur. Rejimdən əvvəl o, ənənəvi ailə dəyərlərini təbliğ edən bir televiziya vaizi idi. Gilead qurulandan sonra isə onun da oxumaq hüququ əlindən alınır, bir "Arvad" olaraq evinə həbs edilir. Atwood bu personajla bizə "sistemi quranların da sistemin qurbanına çevrilməsi" ironiyasını göstərir. Məncə, Serena Joy – öz əlləri ilə öz qəfəsini düzəldən qadının ən acı timsalıdır.
Roman 1985-ci
Onun 2 nağılı vardı. Biri özünündür...
Kitabın ilk 20 səhifəsində əsəbləşməyə başladım, çünki ne məktəbdə, nə universitetdə, nə də 27 illk həyatımda Şahmar kimi birini tanımamışdım və mənə mümkünsüz, həddindən artıq şişirdilmiş bir qəhrəman kimi gəldi. Sonra anladım ki, biz dünyanın yaxșı tərəfini görməyə çalışırıq. Amma hərgün küçələrdə, ușaq evlərində, həbsxanalarda yüzlərlə belə ușaq, belə insan məhv olur. Niyə? Çünki biz onları həyata qaytara bilmirik. Qaytarmaq istəmirik. Amma o insan sevdiyimiz, dəyər verdiyimiz biri olsa əlimizdən gələni edərik yəqin ki. Deməli seçici yanaşırıq. Açığı kitab o insanları necə həyata qaytara bilərik demir, ancaq onların var oluşunu və onlara nece davranmamalıyıq onu göstərir. Mən tabuların danışılmasını sevən biriyəm, elə bir "ayy ayıbdır o haqda danışma" və ya "o forma danıșma" deyən biri deyiləm, ancaq kitabın bəzi jarqonları mənə belə artıq gəldi), Yenə hər anımıza şükür etməyi xatırlamamız üçün oxumağa dəyər bir kitabdır.
Kitabdan bir neçə cümlə qalsın burda:
1. "Müəllimlər günündə hamı 20 manat verəndə mən 10 manat verdiyim üçün uşağımdan acıq çıxır"- məktəb vaxtı ən çox güldüyüm cümlə idi. Bir də sinif rəhbərinin yanına hazırlığa göndərmək
2. "Valideyn olmaq, ana olmaq uşağı dünyaya gətirmək deyil. Ömrünü ona sərf etməkdir"- bunu anlamadan cəmiyyətə uşaq gətirilməməlidir. O uşağa bunları yaşatmağa haqqınız yoxdu.
3. "Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didnt do than by the ones you did do. Sail away from the safe harbor. Explore. Dream. Discover".
4. "Toylarda qulağına verdiyin əziyyətlə ölçülür toy sahibinə yaxınlığın" - Allah bizi səhnəyə yaxın otuzdurulduğumuz toylardan qorusun
5."Həmin gün elədliklərimin qarşılığını alacağım gün idi. Belə günlərdə insanın qarşısında iki seçim olur. Birincisi, səhvlərini başa düşüb
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kaş ki istədiyi kimi, eyni ruhda nə isə etməyi bacaraydı!
Stephen King -in ilk nəşr olunan romanı olan 
Kerri (1974), həm müəllifin yaradıcılığının başlanğıcı, həm də Amerika qorxu ədəbiyyatında ciddi bir dönüş nöqtəsidir. Maraqlıdır ki, Stephen King bu əsəri əvvəlcə yarımçıq saxlayaraq zibil qutusuna atmış, lakin həyat yoldaşı Tabitha King onu davam etməyə ruhlandırmış və nəticədə bu kitab müəllifi dünya miqyasında tanıtmışdır. Mən bu günə qədər Stephen King -dən 10 roman oxumuşam və açıq deyim ki, Kerri mənə ən çox Stephen King -in “ 
Medyum ” əsərini xatırlatdı — çünki hər iki romanda psixoloji təcrid, ailədaxili basqı, dini və ruhani qorxu elementləri çox güclü şəkildə birlikdə işlədilir. Hər iki əsərdə də gərginlik bir nöqtədə sakitcə tikilir və sonda partlayıcı şəkildə boşalır.
" Kerri " sadəcə fövqəltəbii gücləri olan bir yeniyetmə qız haqqındakı dehşət hekayəsi deyil. Əslində bu roman, cəmiyyətdə fərqli olan bir qızın necə təcrid edildiyinin, bioloji yetkinliyə keçidin utanca çevrildiyinin və zorakılığın necə kollektiv şəkildə həyata keçirildiyinin simvoldur. Əsərdə “telekinez” gücü ikincildir; əsas qorxu insanlardır.
Stephen King burada qadın psixologiyasını həm sosial, həm də dini baxımdan dəhşət dərəcəsində dəqiq təsvir edib. Xüsusilə yeniyetmə qızların öz bədənlərindən utanmaq, eyni zamanda diqqət və şöhrət arzusu ilə alışıb-yanmaq kimi çətin emosiyaları romanda açıq göstərilir. Qızların diqqət çəkmək üçün maskalar taxması, kollektiv zorbalığa qatılması, bəzilərinin yalnız xarici görünüşünə əsaslanaraq “qəbul olunmaq” istəyi, Stephen King -in psixoloji təhlil gücünü ortaya qoyur.
Bütün roman boyu Kerri tez-tez “donuz” kimi iyrənc heyvanlarla əlaqələndirilir. Donuz qanı ilə bağlı səhnə yalnız şokedici deyil, həm də sanki cəmiyyətin, “heyvana çevrilən” fərdi necə alçaldıb qurban verdiyini göstərən bir rituallaşma aktıdır.Kadın
Stephen King -in ilk nəşr olunan romanı olan Kerri (1974), həm müəllifin yaradıcılığının başlanğıcı, həm də Amerika qorxu ədəbiyyatında ciddi bir dönüş nöqtəsidir. Maraqlıdır ki, Stephen King bu əsəri əvvəlcə yarımçıq saxlayaraq zibil qutusuna atmış, lakin həyat yoldaşı Tabitha King onu davam etməyə ruhlandırmış və nəticədə bu kitab müəllifi dünya miqyasında tanıtmışdır. Mən bu günə qədər Stephen King -dən 10 roman oxumuşam və açıq deyim ki, Kerri mənə ən çox Stephen King -in “ Medyum ” əsərini xatırlatdı — çünki hər iki romanda psixoloji təcrid, ailədaxili basqı, dini və ruhani qorxu elementləri çox güclü şəkildə birlikdə işlədilir. Hər iki əsərdə də gərginlik bir nöqtədə sakitcə tikilir və sonda partlayıcı şəkildə boşalır.
" Kerri " sadəcə fövqəltəbii gücləri olan bir yeniyetmə qız haqqındakı dehşət hekayəsi deyil. Əslində bu roman, cəmiyyətdə fərqli olan bir qızın necə təcrid edildiyinin, bioloji yetkinliyə keçidin utanca çevrildiyinin və zorakılığın necə kollektiv şəkildə həyata keçirildiyinin simvoldur. Əsərdə “telekinez” gücü ikincildir; əsas qorxu insanlardır.
Stephen King burada qadın psixologiyasını həm sosial, həm də dini baxımdan dəhşət dərəcəsində dəqiq təsvir edib. Xüsusilə yeniyetmə qızların öz bədənlərindən utanmaq, eyni zamanda diqqət və şöhrət arzusu ilə alışıb-yanmaq kimi çətin emosiyaları romanda açıq göstərilir. Qızların diqqət çəkmək üçün maskalar taxması, kollektiv zorbalığa qatılması, bəzilərinin yalnız xarici görünüşünə əsaslanaraq “qəbul olunmaq” istəyi, Stephen King -in psixoloji təhlil gücünü ortaya qoyur.
Bütün roman boyu Kerri tez-tez “donuz” kimi iyrənc heyvanlarla əlaqələndirilir. Donuz qanı ilə bağlı səhnə yalnız şokedici deyil, həm də sanki cəmiyyətin, “heyvana çevrilən” fərdi necə alçaldıb qurban verdiyini göstərən bir rituallaşma aktıdır.
Puan vermedi
20 dənə kitabı eyni anda oxumağa çalışan mən axır ki bu gün Markezin Qırmızı Bazar ertəsi kitabını qutardım. Bu, Markez əmidən ikinci kitab idi. O biri umumiyyətlə insan içinə çıxılası kitab deyil, burda paylaşam. Zalım oğlu zalım düz əməlli ad qoy da kitaba. Bu kitaba da “Chronicle of a Death Foretold” kobudca tərcümə eləsək- əvvəlcədən bilinən bir cinayətin xronikasi -adını qoyub amma nə hikmətdirsə adı “ kırmızı pazertesi “ deyə tərcümə olunub. Yəqin tərcümə edənlər deyib ki, a kişi bunun kitablarının adı raxvatlı olmur, ora “almadan heyvadan şənbədən bazardan” yaz, ad yeri boş qalmasın.
Bu roman, Markezin böyüyüb başa çatdığı bir qəsəbədə baş vermiş real hadisələr əsasında qələmə alınıb. O, bu hadisələri müşahidə eləyəndə hələ uşaq imiş. Birinci, anası deyib, bala, etmə eyləmə, sən bizi yandıracaqsan. Imkan ver oturaq oturduğumuz yerdə. Yazma, ayıbdır, kənd əhalisindən. Markez də mamasına qulaq asır. 40-50 il gözləyib, hekayədə adı keçən yurddaşlarlrı rəhmətə gedəndən sonra yazıb romanı. Özü də deyir ki, ən bəyəndiyim romanım budur.
Roman heqiqətən maraqlı idi. Onu fərqli edən şey, kitab başlayan kimi sonunda ne olacağını bilməyim idi. Amma yazarın qabilliyyəti də elə burada üzə çıxır. Hadisələri elə qəşəng ipə düzüb ki, adama lap xoş gəlir. Kitabın sonunu əvvəldən demək, ətli yemək yeyəndə əti lap birinci yeməyə oxşayır, amma yeməyin özü görün necə dadlı olmalıdır ki, əti lap birinci yediyinə görə peşmanlıq çəkmirsən.
Bəzi yaşayıcılarımız belə kitab analizlərində kitabın bütün hadisələrini yazır doldurur, bəlkə mən də əvvəl yazmışam, bilmirımə yadımdan çıxıb. Amma daha yazmayacam elə, bəlkə məndən sonra kimsə oxumaq istəyəcək o kitabı, niyə marağını öldürüm ki.
Buranı onsuz kitabı açan kimi biləcəksiniz, birinci baxanda bəsit bir namus söz-söhbəti kimi görünən
