Atsızın oxuduğum ilk əsəridir.
"Mitoloji, türkçülük fikirləri yox dərəcəsindədir. Kitabın sonu qarışıq bitir. Ayşə obrazı üzərindən daha mübarizəkar bir hekayə ortaya çıxa bilərdi. Amma Səlim kimi beynini sadəcə bir fikirlə doldurmuş, dinləməyi bacarmayan birinin yol xəttinin yazılmasını bəyənmədim. Hərb sənətindən, fikirlərə sədaqətdən bəhs edən birinin şəxsi həyatında sədaqəti bilməməsini necə adlandırmaq olar?
Kitaba başlamazdan öncə adını və tərifini bu qədər çox eşitdiyim yazıçıdan daha böyük gözləntilərim vardı. Sadəcə hərbidən danışaraq və bəzən də tarixi şəxsiyyətlərin adlarını səsləndirməklə bir nəticəyə gəlmək olmaz. Mənə görə bu roman özünü bəyənmiş birinin sədaqətsizlik, iradəsizliyinin təcəssümüdür."
Bunlar kitabı bitirdikdən dərhal sonra yazdıqlarımdır. Lakin düşündükcə əslində kitabın yaratmaq istədiyi hissin bu olduğu fikrinə gəldim. Roman bizə ideal birini təqdim etmir, özünü ideal hesab edən, eqolu, bir ideologiyaya gözləri bağlı şəkildə bağlanan, hər hansı fikri yarğılamaqdan, qərar verməkdən qaçan biri ilə bizi qarşılaşdırır. Səlim özünü çox güclü hesab etsə belə, zaman onun zəif xarakterli olduğunu sübut edir. Bu zəifliyin səbəb olduqlarında özündə günah görməyən, özünü qurban elan edən biri var. Mənə görə isə burada qurban Ayşə və Tosundur. Özünü hərkəsdən üstün sayan, heç kimi bəyənməyən Səlim bir ideologiya üçün hər kəsin həyatını məhv apara bilir. Ancaq ən çətin günündə onu tərk etməyənlərə qarşı mərhəmətli, anlayışlı olmağı bacarmır. Bunu da əvvəldən belə olmasına bağlayaraq unudur. Mənə narsist bir insan olaraq görünən Səlim davranışları ilə həyatında ona inanan, düşünən tək insanı da məhv edir.
Romanda ruhi vəziyyətlər, fərqli dünyalar maraqlı gələ bilər. Sona yaxın hissədə müəyyən qəhrəmanların varlığı, səhvlərinin Səlimin üzünə vurulması
Hüseyin Rahmi Gürpınar - Qulyabani
Kitab Muhsine adlı bir qadının pul qazanmaq üçün şəhərin ən ucqar yerlərindən birində yerləşən, sirli və qorxulu bir evdə xidmətçi kimi işləməyə razı olması ilə başlayır. Bu ev haqqında qəribə söz-söhbətlər gəzir ki, guya burada pərilər, cinlər var və bu evə gələn xidmətçilər bir müddət sonra qeyb olurlar. Amma Muhsine bunların heç birini bilmir, çünki onu bu evə yönləndirən rəhmətlik anasının köhnə dostu Ayşə xanım ona bu barədə danışmaq əvəzinə sadəcə yüksək maaşdan və gözəl bir gələcəkdən danışır. Ayşə xanım Muhsineyə evdə yalnız verilən tapşırıqları yerinə yetirməli, orada gördükləri barədə heç kimə heç nə danışmamalı, sadəcə “kar, kor, lal” olmalı olduğunu bildirir. Buna baxmayaraq, Muhsineni qadağan olunmuş şeylər daha çox cəlb edir. Məsələn, ona “bu qapını açma” deyəndə, içində dərhal o qapının arxasında nə olduğunu öyrənmək istəyi yaranır. Onun bu xarakteri də hekayəyə ayrı bir rəng qatır. Evə çatdıqdan sonra isə hadisələr mistik bir istiqamət alır. Muhsine evin doğrudan da qəribə bir aura ilə dolu olduğunu hiss edir. Qorxu və maraq arasında qalan Muhsine evdən qaçmaq istəyir. Amma nə qədər çıxmaq istəsə də, artıq çox gecdir, çünki Ayşə xanım onu evdə tək qoyub gedir. Və Muhsinenin pərilərlə, cinlərlə dolu o qorxulu hekayəsi də elə buradan başlayır.
Kitab pərilərdən, cinlərdən, dualardan danışsa da, oxuyanda mən o gözlənilən qorxu-vahimə hissini ala bilmədim. Əslində, qorxu janrında bir əsər olacağını düşünürdüm, amma mövzunun və adın yaratdığı o vahimə əsərin sətirlərinə tam keçməyib deyə düşünürəm. İlk səhifələrdə bir az vahimə hiss olunur, amma sonra o gərginlik, o adrenalin tədricən itib gedir. Mövzu maraqlı olsa da, hisslər bir qədər sönük qalıb və annotasiyada vəd edilən o həyəcan kitabda tam əksini tapmayıb. Bəlkə də
Reklam
Merhum Halil İnalcık'tan yoğun emekle sarılı bir eser. Türk saray edebiyatının nelerden ve hangi dönem şairlerinden etkilendiği ve özellikle İran etkisini detaylı olarak incelemiş. Selçuklu, Osmanlı ve Timur dönemi ile Anadolu Türk Beylikleri incelenmiş. Bu inceleme özellikle insani bir yöne yani edebiyatın eşlik ettiği eğlence anlarına yönelmiş.
Kitap belli bir tarih bilgisine sahip okuyuculara hitap ediyor. Okurken çokça sözlüğe başvurmak gerekiyor.
Ezber bozan, okuduktan sonra vay be dedirticek , akademisyenlerin kaleme almaktan korkacağı konuların kaleme alındığı cüretkar bir eser. Kitapta Gazneli, Selçuklu, Timur ve Osmanlı devletlerinde işret meclisi geleneği anlatılıyor. Sosyal yapı ve eğlence anlayışına dair ilk kez karşılacağınız bilgiler yer alıyor. Kitabın dili ve anlatımı oldukça ağır ama ara ara da olsa göz atıp okumanız kesinlikle tavsiye edilir. Okuduktan sonra bildiğiniz bir çok şeyin yanlış olduğunu göreceksiniz. .
Puan vermedi·536 syf.·
2025 12. kitabı
Dünyayı yönetenler bahsinde Rakıfeller ailesiyle birlikte adı anılan aile; Roçildler. Gerek nüfuz alanının genişliği gerekse maddi güç olarak daima komplo teorilerinde yer edinmiş, hafızalara kazınmış, bilinçaltına işlenmiş ad; Roçildler. 1800 lerde kök salmaya başlayan, tefecilik, borç verme, ipotek, faiz sarmalıyla şahısları, kurumları, şirketleri, devletleri, her tabakadan yöneticileri, birçok meslek kolundan yetkilileri vs. avucuna alıp uzun vadeli borçlandırarak varlığı yakıp yokluğu yok eden duyguyu yani GÜÇ duygusunu iliklerine kadar yaşayan, her yolu mübah gören hastalıklı zihniyet yapısına sahip, aile dışı evliliğe kapalı yapı, Roçildler.
Kitap; tartışmalı padişahla, kötülüğün vücut bulmuş hali olan ailenin münasebetlerini inceliyor. Ailenin ilk teması 1830 larda başlıyor Osmanlıyla ve 2. Abdülhamid ile zirve noktasına ulaşıyor. Kırım savaşıyla alınan ilk borçtan sonra borç almak gelenek haline geliyor Osmanlı'da ve devletin çeşitli gelirleri karşılığında aileden faizle para temin ediliyor. (Oysa İslam'da faiz haramdı, padişah da Müslümandı değil mi? Belki de yere abdestsiz basmayan cennetmekân padişahın günahını alıyorumdur...) Onlarca yıla yayılan ödeme planıyla devletin geleceği ipotek altına alınıyor, o sırada itibardan da tasarruf edilmeyerek Roçild fertlerine şirin görünmek, gönüllerini hoş tutmak için nişanlar veriliyor o da yetmediği zaman lord unvanına sahip şahsa az olur, fazlasına layık düşüncesiyle nişan vermek yerine mücevher kutusu hediye ediliyordu. (Komşusu açken tok yatanı kendinden görmeyen anlayış, tebaası açken zenginlik içinde yaşayanı da kendinden görmez sanırım.) İş bir noktada öyle bir yere varıyor ki ailesinden birine verilen nişanı öne sürüp kendisi de dereceli nişan isteyen Roçild fertleri ortaya çıkıyor, isteğini yazılı olarak
Gazzeli hekim ve aktivist Ebu el-Ayş 2009'da Dökme Kurşun'da üç kızını kaybetmişti Cibaliye'deki evinin içinde. Bir İsrail hastanesinde çalışmasına rağmen çocuklarını ölümden kurtaramadı ama en azından sesini duyurabilmişti. Vicdanlı ve nispeten objektif bir otobiyografi. Kitapla ilgili bir değerlendirme yazısı da kaleme almıştım: yeniarayis.com/yazi/bir-gazzel...
Reklam
Reklam