B Harfi Derleme
babafingo: 1. yelkenli gemilerde direklerin üstünde bulunan en yüksek bölüm 2. erkeklik organı
babaköş: yılana benzer, solucanla beslenen kertenkele
babalı (II): zaman zaman sinir nöbeti geçiren
babatorik: erkeklik organı
babayani: gösterişi ve özentisi olmayan, olgun
baba yerlilik: yeni evli çiftin erkeğin silesinin yanında yaşamasına dayanan evlilik düzeni
babıldamak: bebeğin konuşma öncesi dönemde basit heceleri tekrar etmesi
babilhane: genelev
bacakkalemi: kaval kemiği
bacakkıran: yeşilimsi sarı çiçekli bir bitki
baç: gümrük vergisi, haraç
bad: rüzgâr
badal: 1. merdiven 2. kardan veya çamurdan oluşan çukur
badas: harman döküntüsü
badeharabilbasra: iş işten geçtikten sonra
badehu: ondan sonra
badelmilat: milattan sonra
badema: bundan böyle
baderna: halatın aşınabilecek yerine sarılan bez
badıç: baklamsı meyve
badısaba: serin ve tatlı esen bahar rüzgarı
badi: ördek
badik: 1. ördek 2. palaz 3. kısa boylu
badiye: çöl
badya: ağzı geniş su kabı
baget: 1. bateri çubuğu 2. tıraşlanmış değerli taş 3. uzun ince ekmek 4. tavukta butla paça arası etli bölüm 5. çorap lastiği
bağan: düşük (ölü doğum)
bağda: ayağa vurulan ipten yapılan köstek
bağdadi: ağaç direklerin üstüne çakılmış çıtalara sıva vurularak yapılan duvar
bağıldak: 1. beşikteki çocuğun düşmemesi için bağlanan bağ 2. kadınların âdet dönemi bağladıkları bez
Sayfa 662 - Bu sözcükler kendimce az bildiğim, hiç bilmediğim veyahut karıştırdığım sözcüklerdir. Tam tanımlamaya üşendiğim için kendi zihnime oturttuğum şekilde tanımladım.
"(...) onları gözünde büyüterek, bilmem hangi gizli dinin esrarlı yasakları gibi gören, içlemlerini ve niteliklerini değiştiren benim. Budalalığımdan mi? Balki. Belki beceriksizliğimden, belki ne yana döneceğimi kestiremediğimden. Yanlış anladığımdan da olabilir bak, asıl bundan olabilir hatta: Hayatımın en az on yılını, bütün gençliğimi yani, bir yanlış anlamaya harcamak!.."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kabul etmemiz gerekiyor ki, uygarlığa geçiş olgusu,kendinden önceki dönemlerde de bu geçiş için yaşaması gerekli uygun koşulların yan yana gelmiş ve birbirine tamamlanmış olmalarının bir ürünüdür. Bunun böyle oluşu, bugün güvence ve esenlik sağlayıcı bir çok olanaklarla dolu yaşamımızı barbar atalarımız, hatta daha da uzak geçmişteki yabanıl atalarımız gösterdikleri sayısız çabalara, çektikleri nice acılara, yiğitçe göğüs gerdikleri binbir güçlüğe borçlu olduğumuzu unutmamamız gerektiriyor. Onların bu emeklerinin, çabalarının, ve başarılarının bir yabanıldan, bir barbarın, bir barbardan ise uygarlaşmış bir insanın gelişmesini ve oluşmasını amaçlamış bir Yüce Aklın tasarısının bir parçası sayılması gerekiyor.
Yabancılar, kendileri için tanınmayı, anlaşılmayı hak eden "kişiler değil, ''biz"im kendimizi tanımamız ve
ya adetlerimizin, uygulamalarımızın, inançlarımızın, kurumlarımızın vb. ne denli iyi, doğru, haklı, ileri, "insani" vb. ya da
bencil, bireyci, yıkıcı vb. olduğunu ölçmemiz için yüzümüze tutulan aynalardır
Sofist Protagoras (yakl. İÖ 481-411), insan davranışının tanrılar değil, yaşam koşullarının etkisi altında, dolayısıyla da davranışın kültürel bir konvansiyon olduğunu ileri sürerken kültürel göreciliğin tohumlarını atmakta olduğunun bilincinde değildi kuşkusuz. Ancak bu tutumu, başka bazı Sofistlerin "ahlaksal göreciliğe" yönelmesine zemin oluşturacaktı: erdem mutlak değildi ve bilgi, iktidarın doğru olduğunu söylediği şeylerden ibaretti.
— Demek annen seni daha çok severdi?
— Ben onu üzmezdim ki, bakın buraya bile o istemediği için bir süre gelmedim.
— Sen anneni üzmüyorsun, bu doğru. Ama hiç farklı bir şeyler yapmak istediğin olmadı mı?
— Negibi?
— Bilmem, bir arkadaşınla dışan çıkmak filan gibi.
— Benim pek arkadaşım yoktur, insanlar beni sevmiyor galiba.
Zaten onlarla ne konuşacağımı bile bilmiyorum. Aklıma söyleye cek hiçbir şey gelmiyor. Ayrıca kıskanıyorlar beni. Ablamı kıskan- mazlardı, onun kıskanılacak bir şeyi de yoktu zaten. Kendini balkon dan attığı gün çok ağladı. Ben kapısına gittim, "Sus artık bağırma se nin yüzünden ders çalışamıyorum," dedim. "Defol ölü," diye bağır dı bana.
— Sonra ne oldu?
— "Kapıyı kıracağım," diyordu. Odada ne kadar eşya varsa fır lattı kapıya.
— Annen ne yapıyordu?
— Elinde oklavayla kapının önünde bekliyordu. Ablam, "Açmaz sanız atarım kendimi," dedi. Ben o zaman annemin gözüne baktım, ama oklavayı bana doğru kaldırınca korkup odama kaçtım. Sonra uzun bir sessizlik oldu. Ben odamda, "İnşallah ablamın öfkesi geç miştir," diye dua ediyordum. Sonra aşağıdaki komşu kapıyı çaldı. "Kızınız kendini aşağı attı, siz uyuyor musunuz?" diye bağırıyordu. Ben sekiz kat merdivenikoşarak indim. Ablam kaldırımda yatıyordu, henüz ölmemişti. Herkes bağırıyordu. Kapıcı, yoldan geçenler, ma hallenin çocukları. Ablamın etrafına toplanmışlardı, hepsi ona balkı yordu.
Ağzının kenarında kan vardı, gözleri açıktı, bana bakıyordu sanki. "Ben ölü değilim, bak koşarak geldim, salon sen de ölme," dedim. O sırada babam çarşıdan geliyordu. O kalabalığın arasında beni görün ce çok şaşırdı ve kötü bir şeyler olduğunu anladı. Yerde yatan ablamı görünce bağırmaya başladı. O zaman ablam ölmüştü zaten. Sanki gü lüyor gibiydi yüzü.
O gülümseme gözümün önünden yıllarca gitmedi. Keşke ben de
