Daha otuz beşimize basmadan her şeyin bittiğini, işin tamam olduğunu; aşkın,arzunun ümit ve ihtirasın artık bir daha uyanmamak üzere sönüp gittiğini kendi kendimize itiraf etmek; kendi kendimize,bütün mutluluk ve başarı kapılarının kapandığını söylemek ve gelip burada bir ağaç gibi kurumaya mahkum olmak...